ฟู่หยวนเจิงมาถึงปุ๊บ ก็กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งสนามทันที
ฟู่หยวนเจิงร่างสูงใหญ่ บุคลิกสุขุมเยือกเย็น ทั้งยังมีใบหน้าคมคายชวนให้สาว ๆ ในเขตทหารพากันเหลียวมอง
“ผู้การกองพลฟู่เพิ่งเลิกฝึกก็รีบมาที่นี่เลย ไม่ได้ตั้งใจมาเชียร์คุณลู่โดยเฉพาะหรอกหรือ!”
“ผู้การกองพลฟู่กับคุณลู่ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ ทั้งคู่ดูดีมีสง่ากันทั้งสองคน!”
“ผู้การกองพลฟู่มาได้จังหวะพอดีเลย พี่สะใภ้ยังไม่ได้เริ่มแข่งนะ!”
……
ซูเนี่ยนชิงที่ยืนอยู่บนเวทีเห็นฟู่หยวนเจิง ใจก็พลันยินดีจนแทบคลั่ง
หรือว่าหยวนเจิงเกอมาดูเธอแข่ง?
ซูเนี่ยนชิงมั่นใจในความสามารถของตัวเองมาก เธอจะต้องแสดงให้ดี แล้วเหยียบลู่เหยาให้จมดิน
ให้ทุกคนได้เห็นว่าลู่เหยานอกจากหน้าตา นอกจากรูปร่างดี นอกจากคลอดลูกเก่งแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลย!
ซูเนี่ยนชิงกระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มร้องเพลง
“ควันสงครามม้วนตลบ ร้องเพลงสดุดีวีรบุรุษ ขุนเขาเขียวรายล้อมทั้งสี่ทิศ ต่างเงี่ยหูฟัง เงี่ยหูฟัง……”
เสียงทุ้มกังวานของซูเนี่ยนชิงดังก้องขึ้นมา บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบลง
เพลงนี้ยากมาก ปกติเวลาทหารเลือกเพลงมาร้อง มักจะไม่เลือกเพลงนี้กัน
อีกทั้งเพลงนี้ยังร้องยากเป็นพิเศษ
ผู้ชมด้านล่างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
“สมกับเป็นคนของคณะศิลปะกองทัพจริง ๆ คุณซูร้องได้ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!”
“ดูท่าอันดับหนึ่งในการแข่งเพลงทหารครั้งนี้คงเป็นของคุณซูแล้ว!”
“ต้องยอมรับว่าคุณซูดีไปหมดทุกอย่าง แต่ทำไมถึงคิดไม่ตก ไปตามตื๊อคนมีภรรยาแล้วก็ไม่รู้?”
……
ผู้ชมด้านล่างอดส่งเสียงชื่นชมไม่ได้
แต่ฟู่หยวนเจิงไม่ได้ฟังเลยว่าซูเนี่ยนชิงร้องเพลงอะไร ดวงตาลุ่มลึกของเขาจับจ้องอยู่ที่ลู่เหยาซึ่งกำลังเข้าแถวเท่านั้น
ลู่เหยาอยู่ตรงปลายแถว ไม่ได้มองมาทางนี้ จึงไม่รู้เลยว่าฟู่หยวนเจิงมาแล้ว