เมื่อเห็นลู่เหยาวิ่งออกไปอย่างตื่นเต้น เฉินหมานเจินก็ยิ้มออกมา
คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวรักกันดี ในฐานะแม่ นางก็พลอยดีใจไปด้วย
ลู่เหยารีบรับโทรศัพท์อย่างอดใจรอไม่ไหว
“ที่รัก ฉันคิดถึงคุณมาก!”
ทันทีที่รับสาย ลู่เหยาก็พูดออกมาตรง ๆ ว่าคิดถึงเขา
แต่ปลายสายกลับเงียบสนิท
ลู่เหยาชะงักไป เกิดอะไรขึ้น?
“ที่รัก? คุณไม่คิดถึงฉันเหรอ?”
เสียงไอกระแอมอย่างกระอักกระอ่วนดังขึ้น
“เหยาเหยา นี่พ่อเอง!”
เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงฟู่เจิ้นกั๋ว ลู่เหยาก็อับอายจนแทบอยากมุดดินหนี
“พ่อ...พ่อเองเหรอคะ หนูนึกว่าเป็นฟู่หยวนเจิง พ่อมีธุระอะไรหรือคะ?”
ฟู่เจิ้นกั๋วเหลือบมองลูกชายที่ยืนอยู่ไม่ไกล
สายตาของอีกฝ่ายจับจ้องมาที่เขา ราวกับกำลังบอกว่า มีอะไรก็รีบพูด อย่ามาขัดจังหวะที่เขาคุยโทรศัพท์กับภรรยา!
ฟู่เจิ้นกั๋วพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก พ่อเพิ่งเห็นข่าวว่าวันนี้นักข่าวไปบ้านเรา เลยโทรมาถามดู”
ลู่เหยาตอบว่า “ใช่ค่ะ เมื่อวานนักข่าวก็มาอีกแล้ว เขามาถ่ายน้องเหมียว แล้วบอกว่าจะสัมภาษณ์น้องเหมียวเป็นพิเศษ เพื่อบันทึกการเติบโตของเขาค่ะ”
ฟู่เจิ้นกั๋วพูดว่า “เรื่องเจ้าตัวที่สามคราวนี้ ต้องขอบคุณสถานีโทรทัศน์มาก เธอบอกแม่เธอด้วยนะว่าให้ส่งธงขอบคุณไปให้สถานีโทรทัศน์สักผืน”
ลู่เหยาตอบว่า “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”
พอพูดจบ ลู่เหยาก็สงบลง ก่อนจะนึกถึงฟู่หยวนเจิงขึ้นมา
ตั้งแต่เขาออกจากบ้านจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสิบชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวคราวจากเขาเลย
“พ่อคะ ฟู่หยวนเจิงไปถึงกองทัพแล้วหรือยังคะ?”
ฟู่เจิ้นกั๋วตอบว่า “ถามเขาเองสิ”
จากนั้นฟู่เจิ้นกั๋วก็ยื่นโทรศัพท์ให้ฟู่หยวนเจิง