ฝ่ามือของชายหนุ่มอบอุ่นมาก ลู่เหยารู้สึกสบายท้องขึ้นเล็กน้อย
เธอหาท่าที่สบาย แล้ววางมือทั้งสองข้างบนแผงอกกำยำของฟู่หยวนเจิง
เธอกินไม่ได้ ขอจับดูสักหน่อยคงไม่เกินไปหรอกนะ!
ฟู่หยวนเจิงถูกเธอลูบจนใจร้อนว้าวุ่น อีกมือจึงคว้ามือเล็กที่ซุกซนนั้นไว้
“นอน!”
เสียงของชายหนุ่มฟังดูข่มกลั้น แต่ก็ยังอดทนนวดท้องให้ลู่เหยาเบา ๆ
“อ้อ!”
ลู่เหยาตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เธอไม่ขยับก็ได้ใช่ไหมล่ะ!
ลู่เหยาซบอยู่บนอกชายหนุ่ม ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นเร็วขนาดนี้นะ
แต่ไม่นาน ลู่เหยาก็หลับปุ๋ย
เห็นเธอหลับเสียที ฟู่หยวนเจิงจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบากระทบอกเขา หน้าอกอวบอิ่มแนบอยู่กับร่างของเขา ขยับเสียดสีเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจของเธอ
ฟู่หยวนเจิงขยับลูกกระเดือกเล็กน้อย จากนั้นก็ท่องกฎระเบียบกองทัพในใจ
วันรุ่งขึ้น
เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ ดังระงมไปทั่วลานบ้าน
ลู่เหยาลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าที่ข้างกายว่างเปล่าแล้ว
“สามี?”
ลู่เหยารีบลุกขึ้นนั่ง ฟู่หยวนเจิงกลับกองทัพไปแล้วเหรอ?
ขณะนั้นเอง ประตูก็ถูกผลักเปิดออก!
“ท้องยังไม่สบายอยู่ไหม?”
เขายังไม่ไป!
ลู่เหยามองฟู่หยวนเจิงด้วยความดีใจ
ลู่เหยารู้สึกว่าอาการดีขึ้นมาก เธอแปลกใจอยู่บ้าง ปกติเวลามีประจำเดือน เธอจะปวดแค่วันแรก ไม่คิดว่าพอมาอยู่ในร่างเจ้าของเดิมก็เป็นเหมือนกัน
“ยังมีนิดหน่อย”
ตอนนี้ท้องน้อยรู้สึกแน่น ๆ อึดอัดจนไม่รู้จะนั่งหรือยืนดี
“กินข้าวก่อน กินอะไรสักหน่อยอาจจะดีขึ้น”
ลู่เหยาพยักหน้า
ลู่เหยามองอาหารเช้า ไข่ใส่น้ำตาลทรายแดง วันนี้ล้วนเป็นของโปรดของเธอ เธอจึงกินไปไม่น้อย
กินเสร็จแล้ว ฟู่หยวนเจิงก็เก็บชามกับตะเกียบ