พอรับโทรศัพท์ เสียงของจ้าวเหวยหงก็ดังมาจากปลายสาย
“เหยาเหยา อีกสองวันลูกก็ต้องกลับกองทัพแล้ว ทางบ้านพี่สะใภ้ไม่มีใครมาช่วยดูแลเลย แม่ไม่วางใจพี่สะใภ้ คงต้องอยู่ดูแลเธอไปอีกสักระยะ”
ลู่เหยา “แม่ไม่เป็นไรค่ะ ที่บ้านยังมีคนรับใช้ หนูกับแม่ดูแลกันไหวค่ะ”
จ้าวเหวยหง “อย่างนั้นก็ดี รอจัดการเรื่องทางพี่สะใภ้เรียบร้อยแล้ว แม่ค่อยไปช่วยลูกเลี้ยงเด็ก ๆ”
จ้าวเหวยหงพูดจบก็ยังสั่งเสียลู่เหยาอีกสองสามคำ ก่อนจะวางสาย
ลู่เหยากลับไปกินข้าวต่อ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าพี่สะใภ้คลอดลูกแล้ว เธอก็ควรไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลสักหน่อย
ลู่เหยา “แม่คะ พี่สะใภ้คลอดแล้ว หนูว่าจะไปเยี่ยมเธอกับเด็กที่โรงพยาบาลค่ะ”
เฉินหมานเจินพยักหน้า “ได้ แม่ดูน้องเหมียวเอง ลูกกินข้าวเสร็จแล้วก็ไปเลย!”
กินข้าวเสร็จ เฉินหมานเจินก็เตรียมไข่กับอาหารบำรุงสำหรับหญิงตั้งครรภ์ให้ลู่เหยาชุดหนึ่ง
ของพวกนี้ลู่เหยาซื้อมาไว้ให้ตัวเองหลังคลอด แต่เธอกินไม่หมด
ลู่เหยาเรียกรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาลทันที
พอไปถึงโรงพยาบาล ลู่เหยาก็หาห้องคลอดของพวกเขาเจออย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นจ้าวเหวยหงกำลังสั่งให้หยางอานทำโน่นทำนี่อยู่ในห้องพักผู้ป่วย
“คุณโง่หรือไง แค่ทำซุปไข่ยังทำไม่เป็น ลูกเขยฉันยังเก่งกว่าคุณตั้งเยอะ ต้องใช้น้ำร้อนที่เพิ่งเดือด!”
“มัวยืนเฉยทำไม รีบไปทำใหม่สิ!”
“คลอดลูกทั้งที ทำไมไม่เตรียมอะไรไว้เลย ทางบ้านคุณไปทำอะไรกันหมด เอาเด็กมาให้ฉัน ฉันจะดูแลเอง!”
……
ลู่เหยาเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็เห็นหยางอานถือชามเคลือบกับไข่สองฟองเดินออกมา
“ลู่เหยา คุณมาได้ยังไง!”
หยางอานเพิ่งเดินออกมาก็เห็นลู่เหยาหิ้วถุงพะรุงพะรังเข้ามา
จ้าวเหวยหงเห็นลูกสาวมาก็ตกใจไม่น้อย
“เหยาเหยา ลูกมาทำไม แล้วลูกทั้งห้าคนจะทำยังไง?”