ฟู่หยวนเจิงถูกจุ๊บไปหนึ่งที ทั้งตัวก็สะดุ้งวาบ
แค่จุ๊บแก้มยังรู้สึกไม่พอ!
เขามองริมฝีปากแดงเย้ายวนคู่นั้น พลางนึกถึงตอนเมื่อคืนที่ผู้หญิงคนนี้คลอเคลียอยู่ใต้ร่างเขา หวานเหลือเกิน!
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับไหว แววตาลึกล้ำมืดมน
“เราควรกลับบ้านกันได้แล้ว!”
ฟู่หยวนเจิงจับมือลู่เหยา ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังตระกูลฟู่
พอทั้งคู่เดินจากไป เหล่าแม่ทหารที่เห็นพวกเขาเดินเล่นด้วยกันก็พากันมารวมกลุ่ม
“แม่เล็กกวาย เมื่อกี้ภรรยาผู้การกองพลฟู่พูดอะไรกับคุณบ้าง?”
“ภรรยาผู้การกองพลฟู่บอกว่าจะพาน้องเหมียวมาย้ายตามสามีทหาร ฉันได้ยินแล้วตื่นเต้นมาก เคยเห็นที่รักของโชคชะตาทั้งห้าของบ้านพวกเขาในโทรทัศน์ด้วย!”
“จริงหรือเปล่า ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ฉันต้องไปดูที่รักของโชคชะตาทั้งห้าคนนั้นให้ได้ จะได้ขอรับโชคบ้าง ปีหน้าฉันก็จะได้อุ้มหลานแล้ว!”
“ภรรยาผู้การกองพลฟู่จับผู้การกองพลฟู่อยู่หมัดเลย สาว ๆ ในเขตทหารเลิกคิดเรื่องผู้การกองพลฟู่ได้แล้ว!”
“ใช่เลย ถ้าฉันมีหุ่นแบบภรรยาผู้การกองพลฟู่ สามีฉันคงติดฉันแจทุกวัน!”
……
เมื่อกลับถึงตระกูลฟู่ ฟู่เจิ้นกั๋วก็กลับเข้าห้องไปแล้ว
ลู่เหยากับฟู่หยวนเจิงกลับมาที่ห้องปีกตะวันออก แต่คิดไม่ถึงว่าพอเข้ามา ฟู่หยวนเจิงก็โอบกอดลู่เหยาไว้
“ที่รัก คุณ...” คงไม่ได้จะทำอีกหรอกนะ...
ลู่เหยายังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากแดงเย้ายวนคู่นั้นก็ถูกชายหนุ่มประกบจูบเสียก่อน
ลู่เหยาชะงักไป จู่ ๆ ก็ถูกจูบจนตกใจไม่น้อย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีประจำเดือน จึงเริ่มดิ้นขัดขืน