ฟู่หยวนเจิงนึกถึงตอนอยู่บ้าน ตอนที่ลู่เหยาร้องเพลงเด็กให้ลูกทั้งห้าฟัง
ลู่เหยาร้องเพลงเพราะมาก!
ลู่เหยาพยักหน้า “รอฉันได้ที่หนึ่งแล้ว จะเอาเครื่องซักผ้ากลับบ้าน ให้แม่เซอร์ไพรส์!”
ฟู่หยวนเจิงตอบ “ได้!”
จากนั้นลู่เหยาก็เดินไปหาเจ้าหน้าที่ “สหาย ขอถามหน่อยค่ะ สมัครได้ไหมคะ”
เจ้าหน้าที่ชายจากคณะศิลปะกองทัพคนเดิม พอเห็นลู่เหยาก็ถึงกับตาเป็นประกาย
สหายหญิงคนนี้สวยจริง ๆ!
“สหาย สวัสดีครับ ตอนนี้พวกเรากำลังสร้างเวทีอยู่ พรุ่งนี้สิบโมงเริ่มรับสมัคร ส่วนบ่ายสองโมงของวันมะรืนจะเริ่มการแข่งขันครับ!”
ลู่เหยาพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาสมัคร!”
เจ้าหน้าที่คนนั้นอธิบายกติกาการแข่งขันให้ลู่เหยาฟังอีกครั้ง
ที่จริงบนกระดานดำเขียนเอาไว้แล้ว แต่ลู่เหยามัวแต่มองของรางวัล เลยไม่ได้อ่านให้ละเอียด
ข้อแรก ต้องเป็นสหายในเขตทหาร หรือเป็นครอบครัวทหารในชุมชนครอบครัวทหาร
ข้อสอง เพลงที่ใช้แข่งขันต้องเป็นเพลงทหาร
ข้อสาม สมัครแข่งได้ทั้งเดี่ยวและเป็นกลุ่ม…
……
การแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นร่วมกันโดยคณะศิลปะกองทัพกับฝ่ายจัดงานของชุมชนครอบครัวทหาร ไม่แปลกที่ของรางวัลจะใหญ่โตขนาดนี้
ในยุคนี้มีครอบครัวไม่มากนักที่ซื้อเครื่องซักผ้าไหว พอข่าวการแข่งขันเพลงทหารแพร่ออกไป ทุกคนก็พากันมาสอบถามรายละเอียด
พอสอบถามเสร็จ ลู่เหยาก็เดินกลับมาหาฟู่หยวนเจิง “ที่รัก กลับบ้านกัน ไปทำกับข้าวเถอะ!”
ตอนกลับถึงบ้าน พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง
ฟู่หยวนเจิงหิ้วของเข้าไปในครัว
ลู่เหยาคิดว่าตัวเองจะนั่งเฉยไม่ได้ จึงเดินเข้าไปช่วย
“ที่รัก ฉันมาช่วย!”
ผลคือฟู่หยวนเจิงหยิบกระเทียมมาทั้งหัวส่งให้ลู่เหยา “ช่วยแกะหัวนี้หน่อย เดี๋ยวเอาไว้ทำแตงกวาคลุกกระเทียม!”