ฟู่หยวนเจิงครางในลำคอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
เขากดเอวของลู่เหยาที่ขยับไปมาไว้ “อย่าขยับ!”
“โอ้~”
เสียงของหญิงสาวหวานนุ่ม พอได้ยินคำห้ามก็สงบลงแต่โดยดี
ตอนนี้เธอเหนื่อยจริง ๆ ลู่เหยาหลับตาลง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
เมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ ฟู่หยวนเจิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ลมหายใจอุ่นหวานของหญิงสาวกลับแผ่วผ่านหน้าอกเขาเป็นระยะ ชวนให้ใจสั่นไม่หยุด
ฟู่หยวนเจิงท่องกฎระเบียบของทหารในใจ ทว่ายิ่งท่องก็ยิ่งกระสับกระส่าย!
สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว ลุกจากเตียงไปห้องน้ำอีกครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เหยายืดตัวบิดขี้เกียจ
เธอคลำไปรอบ ๆ อย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะพบว่าข้างกายว่างเปล่า แถมยังเย็นมานานแล้วด้วย
“ที่รัก~”
รอบตัวไม่มีใครอยู่เลย!
ตอนนั้นเอง กลิ่นอาหารหอมฉุยก็ลอยมา ลู่เหยาเดินไปที่หน้าต่าง
เธอมองไปทางบ้านหลังใต้ ก็เห็นชายหนุ่มกำลังทำอาหารเช้า ส่วนอาหารที่ทำเสร็จแล้วก็วางอยู่บนโต๊ะใต้ต้นไห่ถังในลานบ้าน
ฟู่เจิ้นกั๋วเพิ่งเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น กำลังจะกินข้าวพอดี
ฟู่เจิ้นกั๋วเองก็นึกไม่ถึงว่า หลังจากอยู่ในเขตทหารมาหลายปี จะได้กินมื้อเช้าที่บ้านสักที
“ว้าว หอมจัง!”
ฟู่หยวนเจิงยกซาลาเปาที่อุ่นแล้วออกมา “ตื่นเช้าจัง!”
ลู่เหยา “ได้กลิ่นอาหารที่ที่รักทำเลยค่ะ!”
พูดจบ ลู่เหยาก็ทักทายฟู่เจิ้นกั๋วด้วย “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ!”
ฟู่เจิ้นกั๋ว “เหยาเหยา รีบมากินข้าวเร็ว!”
ลู่เหยาพยักหน้า “รอสักครู่นะคะ หนูขอไปล้างหน้าล้างตาก่อน!”
ลู่เหยาวิ่งปรู๊ดไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา
พอล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฟู่เจิ้นกั๋วกับฟู่หยวนเจิงก็กินกันไปได้สักพักแล้ว
ลู่เหยานั่งลง ฟู่หยวนเจิงตักโจ๊กใส่ชามแล้ววางไว้ตรงหน้าเธอ
“ดื่มโจ๊กก่อน จะได้อุ่นท้อง”
ลู่เหยาพยักหน้า ดื่มไปคำหนึ่ง รสหวานละมุน