เมื่อได้ยินเสียงแตร ฟู่อิงหงที่อยู่ในบ้านก็รีบออกมาเปิดประตู
แต่ไม่คิดว่าพอเปิดประตูออกไป จะเห็นเพื่อนบ้านละแวกนั้นยืนล้อมกันอยู่หน้าบ้านของเธอ
“พวกคุณมายืนทำอะไรกันตรงนี้?”
ฟู่อิงหงขมวดคิ้ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลี่หลานฮวา ปกติก็ชอบหาเรื่องแม่ของเธออยู่แล้ว หรือเห็นว่าตระกูลฟู่กำลังจะถูกส่งไปชนบท เลยมาเยาะเย้ยกันหรือไง!
เป็นไปตามที่คิดไว้ไม่มีผิด
หลี่หลานฮวาจูงซูเนี่ยนชิงเดินเข้ามา “ฉันว่าแล้วว่าตระกูลฟู่ของพวกคุณไม่ใช่คนดีอะไร เนี่ยนชิงเป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ แต่กลับทิ้งเนี่ยนชิงไปเลือกผู้หญิงชั่วคนนั้น!”
เมื่อเห็นซูเนี่ยนชิง ฟู่อิงหงก็นึกถึงสิ่งที่ซูเนี่ยนชิงพูดในโทรศัพท์วันนั้นขึ้นมา
“พี่เนี่ยนชิง คุณ... คุณร้องไห้ทำไมคะ?”
หลี่หลานฮวาพูดว่า “ก็เพราะพี่ชายของเธอน่ะสิ บ้านเธอเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ก็เป็นฝีมือของสะใภ้อัปลักษณ์คนนั้นทั้งนั้น แม่เธอบอกว่าพี่สะใภ้กำลังจะคลอด คลอดเร็วขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอาจเป็นลูกของผู้ชายคนอื่นก็ได้!”
อะไรนะ?
ฟู่อิงหงฟังออกว่าหลี่หลานฮวาหมายความว่าอย่างไร “คุณพูดเหลวไหลอะไร พี่สะใภ้ฉันเป็นเพราะ...”
ฟู่อิงหงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นรถตู้คันหนึ่งจอดนิ่งอยู่หน้าบ้าน
ทุกคนพลันเงียบเสียงลง
ประตูรถเปิดออก ฟู่หยวนเจิงลงจากรถเป็นคนแรก
เมื่อเห็นเขา ฟู่อิงหงก็รีบเดินเข้าไปหา “พี่คะ พวกพี่กลับมาแล้ว!”
ฟู่หยวนเจิงพยักหน้า จากนั้นก็เห็นซูเนี่ยนชิงที่ยืนอยู่ข้างฟู่อิงหง
ดวงตาของซูเนี่ยนชิงแดงก่ำ เธอมองไปยังประตูรถอย่างกระวนกระวาย ลู่เหยาคนนั้นยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?
เธอขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นฟู่หยวนเจิง น้ำตาที่หางตาก็ร่วงลงมาพอดี
“หยวนเจิงเกอ!”
นิ้วมือของฟู่หยวนเจิงสั่นเล็กน้อย “เนี่ยนเนี่ยน!”