หยางอานไม่คิดเลยว่าฟู่หยวนเจิงจะพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาจริง ๆ
หยางอานโมโหจนก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อฟู่หยวนเจิง
“น้องสาวฉันทำอะไรผิดต่อคุณ? เธอคลอดลูกให้คุณตั้งห้าคน คุณทำแบบนี้ยังจะกล้าสู้หน้าเธอได้อีกเหรอ!”
ลู่เหยาพูดไม่ออก น้องสาวของเขายืนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ยังจำไม่ได้อีก!
“พี่ ปล่อยสามีฉันก่อน!”
นั่นคือเสียงของลู่เหยา!
หยางอานหันไปมองหญิงสาวหน้าตางดงามตรงหน้า แล้วชะงักงันไปทันที!
หญิงสาวผิวขาวหน้าตาสะสวย รูปร่างดีคนนี้คือลู่เหยา น้องสาวของเขาเหรอ?
“ลู่เหยา?”
ลู่เหยาพยักหน้า แล้วยังยิ้มกว้างให้หยางอานด้วย
หยางอานปล่อยฟู่หยวนเจิงทันที ก่อนจะเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน
ขนาดน้องสาวตัวเองยังจำไม่ได้ เขานี่เป็นพี่ชายที่ล้มเหลวจริง ๆ!
“เหยาเหยา ตอนนี้เธอสวยจนพี่จำแทบไม่ได้เลย!”
ลู่เหยาไม่คิดว่าพี่ชายที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันคนนี้จะดีขนาดนี้ แม้จะไม่รู้ว่าชุมชนครอบครัวทหารในเขตทหารพูดอะไรกันอยู่ แต่พี่ชายยอมมาปกป้องเธอ ก็ถือว่าเป็นพี่ชายที่ดีแล้ว!
“พี่ ตอนนี้ฉันสวยขึ้นเรื่อย ๆ ใช่ไหม!”
“สวยสิ น้องสาวพี่สวยกว่าผู้หญิงในคณะศิลปะกองทัพอีก!”
หยางอานพูดจากใจ ตอนนี้เขายังแทบไม่กล้ายอมรับว่าคนตรงหน้าคือลู่เหยา ใครจะคิดว่าแค่สองเดือน เธอจะลดจากคนอ้วนหนักสองสามร้อยจิน กลายเป็นแบบนี้ได้
แถมยังไม่ใช่ผอมแห้ง แต่เป็นคนที่มีรูปร่างดีสุด ๆ แบบนี้
“จริงสิ ทำไมเธอถึงมาเขตทหาร ไม่เห็นบอกพี่ล่วงหน้าเลย”
ลู่เหยา: “ฉันมารับสามี แล้วก็ถือโอกาสทำให้เขาประหลาดใจด้วย!”
“ทำให้ประหลาดใจเหรอ?” หยางอานไม่เข้าใจ