ลู่เหยาคีบอาหารให้ฟู่หยวนเจิงหนึ่งชิ้น ฟู่หยวนเจิงก็กินเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ
คู่รักหนุ่มสาวทั้งสองหวานชื่นกันมาก
หยางอานกับจ้าวหลี่ผิงสบตากัน ในใจรู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
ก่อนหน้านี้พอได้ยินข่าวลือในหมู่บ้านทหาร พวกเขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจมาตลอด
ญาติของทั้งสองครอบครัวเพิ่งได้นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกันอย่างสงบสุขเป็นครั้งแรก
เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หยางอานไม่เคยกล้าแม้แต่จะคิดมาก่อน
ตอนหยางอานแต่งงาน ทั้งสองครอบครัวก็เคยมารวมตัวกัน แต่ตอนนั้นลู่เหยากับฟู่หยวนเจิงยังไม่รู้จักกัน ใครจะคิดว่าในงานแต่งงานของพวกเขา ทั้งสองคนจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
ต่อมาเมื่อลู่เหยากับฟู่หยวนเจิงแต่งงานกัน หยางอานโกรธมาก จึงตัดขาดความสัมพันธ์กับแม่ลูกลู่เหยา
เขาไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์กับแม่ลูกลู่เหยาจะกลับมาดีเหมือนเดิมได้
คนในครอบครัวเดียวกันกินข้าวด้วยกัน ไม่ต้องแบ่งเขาแบ่งเรา มื้อนี้จึงผ่านไปอย่างราบรื่นและอบอุ่น
หลังกินข้าวเสร็จ เพราะยังต้องไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน ลู่เหยาจึงล่ำลาบ้านตระกูลหยางพร้อมกับฟู่หยวนเจิง
ร้านขายของชำของเขตทหารอยู่บนทางกลับบ้านพอดี
ช่วงนี้อากาศร้อน ครอบครัวทหารในชุมชนต่างออกมานั่งรับลมคลายร้อนกันข้างนอก
บางคนเดินเล่นกับสามี บางคนคอยดูลูกเล่น และยังมีแม่ทหารหลายคนรวมกลุ่มกันพูดคุยเรื่องของบ้านโน้นบ้านนี้
ทันทีที่ฟู่หยวนเจิงขับรถกลับมา ก็เรียกสายตาของทุกคนให้หันไปมอง
พอมาถึงหน้าร้านขายของชำ ทั้งสองก็ลงจากรถ
พอเห็นทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านขายของชำ คนที่อยู่รอบๆ ก็พากันมารวมกลุ่ม
“รีบดูเร็ว ผู้การกองพลฟู่กับคุณผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว!”
“ตอนเที่ยงที่ไปกินข้าว สามีฉันบอกว่าผู้การกองพลฟู่ปฏิเสธคุณซูต่อหน้าทุกคนเลยนะ!”
“คุณซูมาที่นี่ทุกวัน ฉันยังนึกว่าคุณซูกับผู้การกองพลฟู่เป็นคู่กันเสียอีก”
“น่าสงสารภรรยาของผู้การกองพลฟู่ อยู่ที่บ้านคงไม่รู้อะไรเลย!”