ลู่เหยายังคงมองกล้ามอกใหญ่โตที่สั่นไหวทุกย่างก้าว จนกระทั่งเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ บางทีอาจเป็นเพราะเมื่อวานทั้งสองคนเพิ่งผ่านเรื่องใกล้ชิดกันมา
มือเล็ก ๆ ของลู่เหยาจึงยื่นไปลูบ
“ที่รัก กล้ามท้องคุณลูบแล้วรู้สึกดีจริง ๆ!”
ลู่เหยายิ้มตาหยี เงยหน้ามองฟู่หยวนเจิง
ฟู่หยวนเจิงก้มมองภรรยาที่ทำตาหวานใส่เขา แววตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกดมือซุกซนคู่นั้นเอาไว้
“อยากได้เหรอ?”
ลู่เหยาพยักหน้าโดยไม่ทันคิด แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังรู้สึกปวดตึงอยู่ จึงส่ายหน้าแทน
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สรุปว่าภรรยาอยากหรือไม่อยากกันแน่?
“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ!”
ลู่เหยาสวมรองเท้าแตะ แล้ววิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องน้ำ!
ฟู่หยวนเจิงยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะลูบตรงที่หญิงสาวเพิ่งสัมผัส ความร้อนรุ่มในใจพลันปะทุขึ้นมา
ฟู่หยวนเจิงนั่งลงบนเตียง แล้วเห็นว่าปลอกหมอนสีเขียวทหารที่เคยอยู่บนเตียงถูกเปลี่ยนเป็นปลอกหมอนยวนยางสีแดงสด
ความรู้สึกประหลาดผุดขึ้นในใจ เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าฝันถึงเลย ตอนเพิ่งแต่งงานกับลู่เหยา
เขายังจำได้ ตอนถูกบังคับให้แต่งงานแล้วกลับไปประจำการที่กองทัพ
ยามนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง เขาเคยคิดว่าชีวิตนี้คงเป็นแบบนี้ไปจนจบ
ลู่เหยาเป็นภรรยาของเขา แต่นอกเหนือจากสถานะนั้น เขาไม่อาจมอบอะไรให้เธอได้เลย
แต่ตอนนี้ ในใจของเขามีแต่เธอเต็มไปหมด กระทั่งลูก ๆ ยังแทบไม่มีที่ยืน
ตอนอาบน้ำ ลู่เหยารู้สึกว่าทั้งตัวร้อนผ่าว
เมื่อกี้เธอเหมือนหมาป่าหิวโซที่พุ่งเข้าใส่อาหารเลย ไม่ได้ ๆ เธอจะปล่อยตัวตามใจแบบนั้นไม่ได้
พอนึกถึงเรี่ยวแรงอันเหลือเชื่อของสามี ลู่เหยาก็หน้าหมองลงทันที!
อาบน้ำเสร็จ เช็ดตัวจนแห้งแล้ว ลู่เหยาก็พบว่ากระจกข้างอ่างล้างหน้าถูกเปลี่ยนเป็นกระจกบานใหญ่