ฟู่อิงหงได้ยินพี่ชายเร่งอยู่ข้างนอก ก็แลบลิ้นใส่เล็กน้อย
“พี่สะใภ้ พี่ชายกำลังเร่งคุณอยู่นะ!”
ลู่เหยาเห็นว่าดึกแล้ว จึงรีบลุกขึ้น “งั้นก็ดี คุณก็รีบเข้านอนเถอะ!”
ลู่เหยาเดินออกจากห้องของฟู่อิงหง ก็เห็นฟู่หยวนเจิงยืนอยู่ตรงหน้าประตู
ชายหนุ่มไม่พูดอะไร แต่ลู่เหยาสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจเล็กน้อยของเขา
ลู่เหยายิ้มให้เขา ก่อนเดินเข้าไปคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
“ที่รัก เรากลับไป…นอนกันเถอะ!”
เสียงของลู่เหยาหวานละมุน จงใจเน้นคำว่า “นอน” เป็นพิเศษ
ฟู่หยวนเจิงมองลู่เหยา แววตาลึกล้ำเล็กน้อย
เขาพยักหน้า แล้วทั้งสองก็กลับไปที่ห้องปีกตะวันตกด้วยกัน
ฟู่อิงหงเห็นพี่สะใภ้ออกไปแล้ว ก็รีบปิดประตูห้อง
จากนั้นก็หยิบซองจดหมายที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มออกมาอ่าน
ในห้องปีกตะวันตก ฟู่หยวนเจิงเตรียมน้ำไว้ข้างเตียงเรียบร้อยแล้ว
ลู่เหยาถอดรองเท้าออก แล้วนั่งลงบนเตียงอย่างสบายใจ
วันนี้ยุ่งมาทั้งวัน เธอเหนื่อยจริง ๆ
ฟู่หยวนเจิงนั่งยอง ๆ ลงล้างเท้าให้เธอ พอล้างไปได้สักพัก ลู่เหยาก็นึกขึ้นได้เรื่องที่ให้เงินฟู่อิงหง
“ที่รัก ฉันมีเรื่องจะบอก คราวนี้ญาติพี่น้องกับเพื่อน ๆ ที่มาเยี่ยมน้อง บางคนไม่ได้เอาของมา ก็เลยให้เงินไว้แทน แม่เอาเงินพวกนี้ให้ฉันทั้งหมดเลย”
ฟู่หยวนเจิงตอบว่า “อืม”
“นอกจากนั้นยังมีเงินจากการปลดอายัดทรัพย์สินของตระกูลฟู่ แม่ก็บอกว่าจะให้ฉัน แต่ฉันไม่ได้รับ เงินก้อนนั้นเยอะเกินไป อีกอย่างคราวก่อนตอนอยู่โรงพยาบาลแม่ก็ให้ฉันมาเยอะแล้ว แถมคุณยังให้เงินเดือนฉันด้วย ฉันไม่ได้ขาดเงิน”
ฟู่หยวนเจิงกล่าวว่า “ถ้าคุณอยากรับก็รับไว้สิ”