“ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ผู้การกองพลฟู่พาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย!”
“คงไม่ใช่ภรรยาของผู้การกองพลฟู่หรอกมั้ง ไม่ใช่สิ ฉันจำได้ว่าภรรยาของผู้การกองพลฟู่ทั้งดำทั้งอ้วนเลยนี่!”
“ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยจริง ๆ สวยกว่าคุณซูตั้งเยอะ!”
“ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปบอกคุณซูสักหน่อย จะปล่อยให้คนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อนไม่ได้!”
……
ไม่นาน ข่าวที่ผู้การกองพลฟู่พาผู้หญิงคนหนึ่งกลับบ้านก็แพร่สะพัดไปทั่วชุมชนครอบครัวทหาร
บ้านตระกูลฟู่ในเขตทหารก็เป็นบ้านสี่ทิวาเช่นกัน
ฟู่หยวนเจิงพาลู่เหยาเข้าไปในห้องรับแขก
ลู่เหยาไม่มีอารมณ์จะสำรวจอะไร พอเข้าประตูมา เธอก็กดฟู่หยวนเจิงแนบกับผนังทันที
ลู่เหยามองฟู่หยวนเจิงอย่างเอาเรื่อง มือข้างหนึ่งยังสอดผ่านข้างเอวของเขา
เพียงแต่เธอตัวเตี้ย ในสายตาของฟู่หยวนเจิง ท่าทางนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มก้มมองเธอ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร
แต่ตอนที่หญิงสาวขยับเข้ามาใกล้ เนินอกอวบอิ่มที่อยู่ตรงหน้าก็เข้ามาในสายตาเขาก่อน
เขาพยายามห้ามใจไม่ให้มอง แต่…ห้ามไม่อยู่!
“สามี ฉันจะจูบคุณ!”
ฟู่หยวนเจิงชะงัก ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย
ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ลู่เหยาก็เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขา
แต่เพราะส่วนสูงของเธอ ริมฝีปากจึงแตะถึงเขาได้แค่พอดี หากอยากจูบให้ลึกซึ้ง อีกฝ่ายก็ต้องก้มลงมาเอง
ชายหนุ่มอดใจไม่ไหว โอบเอวเธอไว้แล้วก้มลงจูบตอบ
ทั้งสองกอดกันแน่น ไม่อยากผละจากกัน
เดิมทีลู่เหยาตั้งใจจะแค่จูบพอเป็นพิธี ไม่คิดเลยว่าจะถูกชายหนุ่มจูบจนถอยกรูดไปทีละก้าว
นี่มันเป็นโอกาสเหมาะที่จะขึ้นเตียงกับสามีชัด ๆ!
นิ้วของลู่เหยาไล้ไปตามเอวของชายหนุ่ม ก่อนจะลูบไปบนกล้ามท้องแข็งแรงของเขา