ดวงตากลมโตดุจเมล็ดอัลมอนด์ของลู่เหยาถูกควันรมจนมีน้ำตาคลอ พอเห็นฟู่หยวนเจิง น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ร่วงลงมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
บนใบหน้าดำปี๋มีน้ำตาร้อน ๆ สองสายไหลอาบ ดูทั้งน่าสงสารทั้งน่าขัน!
ฟู่หยวนเจิงเห็นว่าเธอไม่เป็นไรก็โล่งอก รีบดึงเธอเข้าไปในลานบ้าน
“ปล่อยให้ผมจัดการเอง!”
จากนั้นชายหนุ่มก็พรวดเข้าไปในครัว
ฟู่หยวนเจิงรีบปิดเตา แล้วเปิดหน้าต่างกับประตูครัว
ควันหนาทึบในครัวจึงค่อย ๆ ลอยออกไป
เพื่อนบ้านในชุมชนครอบครัวทหารเห็นเข้าก็ตกใจจนพากันลุกพรวดขึ้นมา
“รีบดูเร็ว บ้านผู้บัญชาการฟู่ไฟไหม้หรือเปล่า!”
“ตายแล้ว หน้าบ้านไม่มีพี่เลี้ยงประตูอยู่เลย ต้องไฟไหม้แน่ ๆ!”
“รีบไปช่วยดับไฟ เร็วเข้า!”
……
เพื่อนบ้านต่างรีบคว้าถังกับกะละมังจากบ้าน วิ่งตรงไปยังบ้านตระกูลฟู่
ใครจะคิดว่าพอมาถึงบ้านตระกูลฟู่ ก็เห็นลู่เหยายืนทำอะไรไม่ถูกอยู่กลางลานบ้าน ใบหน้าดำปี๋
จู่ ๆ คนกลุ่มใหญ่ก็พากันกรูเข้ามา ทำเอาลู่เหยาตกใจไปด้วย
“คุณลู่ ไฟไหม้ตรงไหนหรือ?”
“คุณลู่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ทำไมอยู่บ้านคนเดียวล่ะ อันตรายมากเลยนะ!”
……
ตอนนั้นเอง ฟู่หยวนเจิงจัดการเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากครัว
“ไม่ได้ไฟไหม้หรอกครับ แค่ผมผัดกับข้าวจนไหม้!”
ลู่เหยามองสามีของตัวเอง สามีคนนี้นี่ก็ดีจริง ๆ ยังช่วยรับผิดแทนเธออีก!
เมื่อเห็นว่าบ้านตระกูลฟู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนก็พากันโล่งอก
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ผู้การกองพลฟู่ทำอาหารไม่เป็นก็อย่าลงครัวสิ ทำเอาตกอกตกใจหมด!”
“พวกคุณจะไปรู้อะไร ผู้การกองพลฟู่หวังดีต่างหาก ดูสิว่าท่านดีกับคุณลู่แค่ไหน!”
“คุณลู่ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ทำอาหารไม่ใช่เรื่องที่เรียนรู้ได้ในวันสองวัน ค่อย ๆ สอนกันไปนะ!”
……
ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ จนลู่เหยาเขินอายต้องยกมือปิดหน้า!