ลู่เหยาตะโกนอย่างร้อนรน แต่เธออยู่ห่างจากเจ้าตัวที่สามเกินไป ทำได้เพียงมองลูกถูกโยนเข้าไปในเตาอิฐต่อหน้าต่อตา
ชั่วขณะที่เจ้าตัวที่สามถูกโยนออกไป เธอก็เห็นฟู่หยวนเจิงพุ่งตัววิ่งไปหาลูกทันที
ฟู่หยวนเจิงทะยานตัวขึ้น แล้วกระโดดลงไปในเตาอิฐโดยตรง
หัวใจของลู่เหยาแทบกระดอนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ
เธอวิ่งสุดแรงไปยังลานเผาอิฐ
“ที่รัก เจ้าตัวที่สาม!”
แต่คิดไม่ถึงว่าใต้เตาเผาอิฐ นอกจากอิฐที่ถูกเผาจนแดงแล้ว กลับไม่มีอะไรเลย
คนล่ะ?
“ลู่เหยา!”
ลู่เหยาก้มลงมอง แล้วเห็นสามีของเธอใช้มือข้างหนึ่งเกาะผนัง ส่วนอีกข้างกำลังกอดเด็กเอาไว้
ชายหนุ่มใช้สองนิ้วเกี่ยวร่องระหว่างก้อนอิฐไว้แน่น กล้ามเนื้อบนแขนแข็งแรงทรงพลัง พยุงทั้งตัวเขาและเด็กเอาไว้ได้อย่างมั่นคง
เจ้าตัวที่สามร้องไห้จ้า ถูกความร้อนจากด้านล่างจนรู้สึกไม่สบายตัว
“ที่...ที่รัก!”
ฟู่หยวนเจิงกอดเจ้าตัวที่สามไว้แน่นในอ้อมแขน เมื่อเห็นลู่เหยาโผล่หน้าออกมา เขาก็ยื่นมือยกลูกขึ้น
“รับลูกไปก่อน!”
ลู่เหยารีบนั่งยองลงกับพื้น รับเจ้าตัวที่สามที่ฟู่หยวนเจิงส่งขึ้นมา
ลู่เหยาอุ้มลูกไว้ เธอรู้ดีว่าด้วยกำลังของตัวเองไม่มีทางดึงฟู่หยวนเจิงขึ้นมาได้
“ที่รัก รอก่อนนะ เซียงหนานกับคนอื่นก็อยู่ด้วย”
เมื่อไม่ต้องอุ้มเด็กแล้ว ฟู่หยวนเจิงก็เบาตัวขึ้นมาก
“ถอยไปข้างหลัง!”
ลู่เหยาชะงักไป แต่ก็รีบลุกขึ้นแล้วถอยหลังสองก้าว
จากนั้นฟู่หยวนเจิงก็มองเห็นก้อนอิฐตรงมุม เขาอาศัยแรงส่งอย่างเหมาะเจาะ ก่อนทะยานตัวขึ้นจากใต้เตาอิฐกลับขึ้นมาได้
เมื่อเห็นฟู่หยวนเจิงยืนอยู่ตรงหน้าอย่างมั่นคง ลู่เหยาก็ยังตั้งสติไม่ทันอยู่ชั่วขณะ
พอเจ้าตัวที่สามเห็นแม่ที่คุ้นเคยก็หยุดร้องไห้ แล้วยิ้มกว้างให้ลู่เหยา พร้อมส่งเสียงอ้อแอ้