เฉินหมานเจินบอกว่า “ที่บ้านเกิดเรื่อง พ่อของแกออกไปกับผู้บัญชาการฮั่วตั้งแต่ตอนนั้น ยังไม่กลับมาเลย”
เวลานี้ ทางการกับกองทัพกำลังประชุมกันตลอดคืน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านหลี่เจียวา มีกำลังตำรวจอย่างเดียวไม่พอแน่นอน
ทหารจากเขตทหารเข้าประจำการที่หมู่บ้านหลี่เจียวาแล้ว และเข้าควบคุมหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเรียบร้อย
ทางการสั่งให้สอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงและเด็กที่ตกอยู่ในหมู่บ้าน
แม่บ้านยกอาหารมาให้ อยากให้ฟู่หยวนเจิงกับลู่เหยากินอะไรสักหน่อย
ทั้งคู่ออกไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย
ลู่เหยาเล่าเรื่องที่ช่วยเด็ก ๆ ให้ครอบครัวฟัง พอรู้ว่าเป็นคนกลุ่มเดียวกับที่ขโมยเด็กในโรงพยาบาล จ้าวเหวยหงก็สบถด่าทันที
“พวกไร้สำนึก! ถ้ายิงทิ้งนัดเดียวก็นับว่าถูกเกินไปแล้ว ควรจะถูกสับเป็นหมื่นชิ้น!”
เฉินหมานเจินพูดว่า “มิน่าพวกมันถึงกล้าขนาดนี้ ถึงกับมาขโมยลูกในชุมชนครอบครัวทหาร นึกไม่ถึงเลยว่าทั้งหมู่บ้านจะถูกพวกค้ามนุษย์ควบคุมอยู่ น่ากลัวจริง ๆ”
ลู่เหยาพยักหน้า “ใช่ ผู้หญิงกับเด็กที่ถูกขังอยู่ไม่มีทางหนีออกมาได้เลย คนทั้งหมู่บ้านล้วนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!”
พอลู่เหยาพูดจบ ทุกคนก็เงียบไป
หวังว่าครั้งนี้จะจัดการอย่างเด็ดขาด
กินข้าวเสร็จ ลู่เหยาไปดูน้องเหมียวอีกครั้ง ก่อนจะกลับห้องไปกับฟู่หยวนเจิง
ทันทีที่ทั้งคู่เข้าห้อง ลู่เหยาก็หันกลับไปกอดชายหนุ่มไว้
“ที่รัก วันนี้ฉันตกใจแทบตายเลย ฮือ ๆ...”