กู้จิ่นเฉิงไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นแม่คนแล้ว?
เธอดูอายุน้อยขนาดนั้นแท้ ๆ
“ป้าฮั่ว ผู้หญิงคนนั้นคือใครเหรอครับ?”
“คุณกู้ลืมไปแล้วเหรอ นั่นลู่เหยาไง ก่อนหน้านี้ตอนฟู่หยวนเจิงแต่งงาน คุณกับเป่ยเจิงบ้านป้าก็ไปช่วยรับเจ้าสาวด้วยกันนี่นา”
กู้จิ่นเฉิงชะงักไป เธอคือลู่เหยางั้นเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง?
เมื่อก่อนลู่เหยาไม่ได้ทั้งดำทั้งอ้วน แถมยังซกมกสุด ๆ หรอกเหรอ แล้วจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
กู้จิ่นเฉิงตกตะลึง!
“เธอ...เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ได้ยังไง?”
เหยาว่านหัวหัวเราะเบา ๆ “ผู้หญิงเราน่ะ พอแต่งงานมีลูกแล้วก็รู้จักสำรวมตัวขึ้น อย่ามัวแต่พูดถึงคนอื่นเลย ดูคุณสิ อายุไม่น้อยแล้ว ถึงเวลาแต่งงานได้แล้วนะ เมื่อสองวันก่อนแม่คุณยังคุยกับป้าเรื่องที่คุณยังไม่แต่งงานอยู่เลย!”
กู้จิ่นเฉิงขมวดคิ้ว เขาเบื่อจะฟังเรื่องนี้เต็มทีแล้ว
“ป้าฮั่ว ผมเพิ่งกลับมา ยังไม่ได้กลับบ้านเลย ผมขอตัวก่อนนะครับ!”
มองแผ่นหลังของกู้จิ่นเฉิงที่ค่อย ๆ ลับตาไป เหยาว่านหัวก็นึกถึงฮั่วเจาตี้ หลานสาวบ้านน้องชายของตัวเอง
ฮั่วเจาตี้ยังไม่แต่งงาน ตอนนี้ทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่ตระกูลฟู่ นับว่าเหมาะจะลองแนะนำให้กู้จิ่นเฉิงรู้จัก แต่พอนึกว่ากู้จิ่นเฉิงตาถึงขนาดไหน คงไม่มีทางสนใจหลานสาวคนนี้แน่
เหยาว่านหัวส่ายหน้า แล้วหันไปมองฮั่วจี้จวินที่อยู่ท่ามกลางเด็ก ๆ
“จี้จวิน กลับบ้านไปกินข้าวกันเถอะ!”
ฮั่วจี้จวินวิ่งเข้ามาหาอย่างร่าเริง ตอนนี้เขาสดใสขึ้นมาก เมื่อสองวันก่อนพาหลานชายไปตรวจติดตามอาการ หมอบอกว่าถ้ายังคงมีสภาพจิตใจที่ดีแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานหลานชายก็จะไปโรงเรียนได้