หลังฟู่หยวนเจิงจากไป ลู่เหยารู้สึกใจหวิว ๆ
จบกัน เธอตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว!
ในห้องปีกเหนือ เด็ก ๆ ร้องไห้จนจ้าวเหวยหงปวดหัว เธอจึงออกมาสูดอากาศข้างนอก
แล้วก็เห็นลูกสาวนั่งอยู่หน้าประตู
“ลูก มองอะไรอยู่เหรอ?”
พอลู่เหยาเห็นจ้าวเหวยหงเดินมา ก็โผเข้ากอดแล้วร้องไห้อย่างน้อยใจ
“แม่ สามีกลับไปแล้ว ถ้าหนูคิดถึงเขาจะทำยังไงดี?”
จ้าวเหวยหงนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงโมโหจนใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกสาว
“ดูความไม่มีอนาคตของแกสิ ผู้ชายของแกไปกองทัพ ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา เห็นแกว่างทั้งวัน ถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปดูลูก ๆ สิ”
เจ้าตัวที่สี่กับน้องเหมียวถูกยัดใส่อ้อมแขนของลู่เหยาอย่างฝืนใจ
พอมีเด็กน้อยสองคนอยู่ในอ้อมแขน ลู่เหยาก็หมดอารมณ์จะร้องไห้ไปทันที
เจ้าตัวที่สี่เป็นเด็กขี้แย ร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร
ส่วนน้องเหมียวชอบยิ้ม นิ้วมือเล็ก ๆ ชี้ไปที่เจ้าตัวที่สี่ซึ่งกำลังกลัดกลุ้ม ราวกับกำลังเยาะเย้ยอยู่
เจ้าตัวที่สี่เห็นเข้า จู่ ๆ ก็หยุดร้อง แล้วมองน้องเหมียวเงียบ ๆ
น้องเหมียวก็หยุดยิ้ม แล้วมองเจ้าตัวที่สี่เงียบ ๆ เช่นกัน
พอเจ้าตัวที่สี่เห็นน้องเหมียวไม่ยิ้ม จึงทำสีหน้าเตรียมร้องไห้ ก่อนจะร้องโฮขึ้นมาอีกครั้ง
น้องเหมียวเห็นเขาร้องไห้ ก็หัวเราะอ้อแอ้ออกมาอีก
เด็กทั้งสองเล่นโต้ตอบกันอยู่หลายรอบ จนลู่เหยาอดหัวเราะออกมาไม่ได้!
เด็กน้อยสองคนนี้น่ารักเกินไปแล้วไหม?
เธอจึงจับแก้มเด็กทั้งสองมาหอมฟอดใหญ่หลายครั้ง
ตั้งแต่ฟู่หยวนเจิงจากไป ลู่เหยาก็เริ่มใช้ชีวิตลดน้ำหนักไปพร้อมกับเลี้ยงลูก
กินข้าวเสร็จก็ออกกำลังกาย พอออกกำลังกายจนเหนื่อยก็มาเล่นกับลูก วนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่รู้จบ
เพราะตระกูลฟู่มีเด็กเกิดมาถึงห้าคน เพื่อนบ้านในหมู่บ้านทหารกับญาติของตระกูลฟู่จึงทยอยกันมาเยี่ยมเด็ก ๆ