ฟู่หยวนเจิงเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ จึงค่อยวางใจ
“งั้นพวกเรากลับกันเถอะ!”
ลู่เหยาพยักหน้าอย่างดีใจ ก่อนเดินเข้าไปคล้องแขนฟู่หยวนเจิง
ฟู่หยวนเจิงชินกับการที่ลู่เหยาโอบแขนเขาแล้ว เพียงแต่ตอนนางขยับเข้ามาใกล้ หน้าอกอวบอิ่มก็เบียดกับแขนเขาเบา ๆ เขาจึงก้มมองโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเห็นหน้าอกที่ยังคงอวบอิ่มเช่นเดิม เขาก็เบือนหน้าหนี
เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะไป หมอก็รีบร้องเรียกไว้ “เดี๋ยวก่อน สหาย วิธีลดน้ำหนักแบบวิทยาศาสตร์ที่คุณพูดถึง ทำยังไงหรือ?”
หมอมองพุงโต ๆ ของตัวเอง เธอเองก็อยากลดน้ำหนักแบบวิทยาศาสตร์เหมือนกัน
ลู่เหยาหันกลับไปบอกหมอว่า “ง่ายมาก แค่หุบปากแล้วขยับขาเท่านั้นเอง!”
“แค่นี้เหรอ?”
“แค่นี้แหละ!”
ลู่เหยายิ้มแหะ ๆ แน่นอนว่าเธอบอกไม่ได้ว่านี่เป็นผลจากระบบ ไม่อย่างนั้นคนธรรมดาที่จู่ ๆ ผอมลงสี่ห้าสิบชั่งแบบนี้ ร่างกายต้องมีปัญหาแน่
ฟู่หยวนเจิงพาลู่เหยากลับไป
ฟู่หยวนเจิงขับรถ ส่วนลู่เหยานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
เพราะฟู่หยวนเจิงกลับมา ลู่เหยาจึงดีใจมาก ระหว่างทางเธอเล่าไม่หยุดว่าตอนเขาไม่อยู่ บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
“สามี คุณไม่รู้หรอกว่าเจ้าตัวที่สี่กับน้องเหมียวสนุกแค่ไหน ขอแค่เจ้าตัวที่สี่ร้องไห้ น้องเหมียวก็จะหัวเราะ จนตอนนี้เจ้าตัวที่สี่แทบไม่ร้องแล้ว!”
“เจ้าตัวที่สามของบ้านเราเป็นเด็กขี้แย ต้องให้ฉันปลอบเท่านั้นถึงจะหยุดร้อง!”
“สามี ลูกชายบ้านข้าง ๆ อย่างฮั่วจี้จวินตอนนี้ร่าเริงขึ้นเยอะเลยนะ ป้าฮั่วบอกว่าเดือนหน้าก็ไปเรียนประถมได้แล้ว!”