นี่นับว่าเป็นการยกก้อนหินขึ้นมาทับเท้าตัวเองหรือเปล่านะ!
ลู่เหยาอดยิ้มไม่ได้ ต่อให้เธอเข้าคณะศิลปะกองทัพไม่ได้ เธอก็ยังไปทำงานที่โรงเรียนอนุบาลในเขตทหารได้
หรือไม่ก็หาทางเข้าร่วมแสดงภาพยนตร์ด้วยวิธีอื่น
เธอจำได้ว่ามีผู้กำกับคนหนึ่งเคยชวนเธอไปออดิชัน
แต่คนเหล่านี้ไม่เหมือนเธอ หากไม่มีคณะศิลปะกองทัพ พวกเธอจะไปที่ไหนกัน?
ซูเนี่ยนชิงเองก็นึกไม่ถึงว่ากู้จิ่นเฉิงจะพูดเช่นนี้
แต่เธอเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเอง ครั้งก่อนลู่เหยาแค่โชคดีชนะไป ครั้งนี้เธอจะไม่มีวันแพ้ลู่เหยาอีกแน่
ซูเนี่ยนชิงกล่าวว่า “ได้ ฉันจะเข้ารับการประเมินสัปดาห์หน้า!”
รองผู้กองซูก็พูดอะไรต่อไม่ได้อีก
กู้จิ่นเฉิงสั่งว่า “แจ้งเรื่องนี้ให้ทุกคนในคณะทราบ สมาชิกที่ยังไม่เคยเข้ารับการประเมิน ให้มารวมตัวกันที่โรงละครใหญ่ทั้งหมด!”
พอสิ้นเสียง สมาชิกฝ่ายประชาสัมพันธ์ของคณะศิลปะกองทัพก็รีบไปประกาศเรียกคนผ่านลำโพง
ไม่นาน ทุกคนในคณะก็รู้เรื่องนี้กันหมด
ทุกคนมองหน้ากันอย่างงุนงง สมาชิกคณะศิลปะกองทัพที่เคยเข้ารับการประเมินแล้วไม่รู้สึกอะไร แต่คนที่ยังไม่เคยต่างพากันกระวนกระวาย
บางคนมีความสามารถโดดเด่นเพียงด้านใดด้านหนึ่ง จึงได้รับการแนะนำให้เข้ามาเป็นกรณีพิเศษ
แต่สมาชิกที่ผ่านการประเมินมาล้วนมีความสามารถรอบด้านแข็งแกร่งมาก
กู้จิ่นเฉิงประกาศกับทุกคนว่า “สมาชิกที่จะขึ้นแสดงเดือนหน้าออกไปซ้อมได้ตามปกติ และเข้าร่วมการแสดงตามกำหนด ส่วนสมาชิกที่จะเข้ารับการประเมินซ้ำให้อยู่ที่นี่”
ในบรรดานายทหาร นอกจากกู้จิ่นเฉิงกับซูหลานจวินแล้ว คนอื่นต่างพาทีมของตนแยกย้ายกันไป
ไป๋เสี่ยวหยุนก็ต้องไปฝึกซ้อมเช่นกัน
ไป๋เสี่ยวหยุนบอกว่า “เหยาเหยา อย่ากลัวนะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามผู้กองกู้ได้ ฉันไปฝึกซ้อมก่อน เที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกัน!”