คณะศิลปะกองทัพของเขตทหารตอนเหนือของกรุงมีสมาชิกอยู่ราวสองร้อยกว่าคน ลู่เหยาเดินตามไป๋เสี่ยวหยุนเข้ามา และถูกผู้คนจับจ้องตลอดทาง
ไป๋เสี่ยวหยุนแนะนำกับทุกคนว่า “นี่คือคุณลู่เหยา ผู้ได้อันดับหนึ่งจากการแข่งขันเพลงทหารครั้งก่อน!”
คนจำนวนมากไปร่วมการแข่งขันเพลงทหารครั้งนั้น จึงรู้จักลู่เหยา
ทุกคนต่างชื่นชมลู่เหยาไม่ขาดปาก
“คุณลู่ ในที่สุดก็มาเสียที! ครั้งก่อนหลังจากได้ฟังเพลงของคุณ ฉันรู้สึกประทับใจมาก!”
“ตำแหน่งดาวเด่นของคณะศิลปะกองทัพเราคงต้องเปลี่ยนมือแล้ว น่าเสียดายที่คุณซูเพิ่งได้ตำแหน่งนี้มาแค่เดือนเดียว!”
“บุคลิกกับภาพลักษณ์ของคุณลู่ดีมากจริง ๆ ถ้ามาคณะศิลปะกองทัพของเราได้ก็คงดี!”
“คุณลู่แต่งงานหรือยังคะ พอดีฉันกำลังขาดคนรู้ใจอยู่เลย!”
……
ขณะเดียวกัน ที่โรงละครใหญ่ของเขตทหาร ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังถกเถียงกันอยู่
“เนี่ยนเนี่ยน เธอพูดถูกแล้ว ลู่เหยาคนนั้นเป็นใครกัน ก็แค่ได้อันดับหนึ่งจากการแข่งขันเพลงทหาร คณะศิลปะกองทัพเราไม่ได้ดูแค่เรื่องร้องเพลงอย่างเดียว แล้วอย่างอื่นเธอทำเป็นหรือเปล่าล่ะ!”
“ใช่แล้ว เนี่ยนเนี่ยนนอกจากจะร้องเพลงเก่ง ยังเต้นเป็น แสดงละครเวทีก็ได้ ไม่ว่าเรื่องไหนก็เก่งกว่าลู่เหยาคนนั้นทั้งนั้น!”
“ถ้าผู้กองกู้ให้ลู่เหยาเข้าคณะศิลปะกองทัพ ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย!”
“นับฉันด้วย ทำไมเธอถึงเข้าคณะศิลปะกองทัพได้โดยไม่ต้องสอบ แล้วพวกเราที่สอบเข้ามาอย่างยากลำบากล่ะ!”
……
ซูเนี่ยนชิงมองไปยังทุกคน เป็นอย่างที่คิด คนที่ไม่พอใจมีอยู่ไม่น้อย
แม้ซูเนี่ยนชิงจะเพิ่งเข้าคณะศิลปะกองทัพได้ไม่นาน แต่ความสามารถอันโดดเด่นก็ทำให้เธอเอาชนะไป๋เสี่ยวหยุน และกลายเป็นดาวเด่นของคณะได้อย่างรวดเร็ว