ลู่เหยาไม่คิดว่ากู้จิ่นเฉิงจะมาขอโทษเธอ แต่เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา
เป็นซูเนี่ยนชิงต่างหากที่จงใจเล่นงานเธอ
ลู่เหยา: “คนที่ควรขอโทษคือฉันต่างหากค่ะ ผู้กองกู้ ซูเนี่ยนชิงแค้นฉันถึงได้จงใจทำแบบนั้น แต่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันมั่นใจว่าจะผ่านการทดสอบได้!”
กู้จิ่นเฉิงมองหญิงสาวตรงหน้า เธอทั้งมั่นใจ สวย และสง่างาม หัวใจของเขาพลันไหววูบด้วยความรู้สึกยากจะอธิบาย
กู้จิ่นเฉิงพยักหน้าเบา ๆ แต่การทดสอบของคณะศิลปะกองทัพไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
กู้จิ่นเฉิง: “ได้ ฉันจะรอดูผลงานของคุณนะ ถ้ามีอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ”
ลู่เหยายิ้ม “ฉันต้องการความช่วยเหลือจากผู้กองกู้จริง ๆ ค่ะ ฉันไม่รู้ว่าการทดสอบมีเนื้อหาและเกณฑ์อย่างไร ถ้าผู้กองกู้มีเวลา ช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหมคะ!”
กู้จิ่นเฉิง: “ไม่มีปัญหา ตอนบ่ายฉันจะบอกทุกคนเรื่องการแสดงของคุณ แล้วคุณค่อยมาหาฉัน การแสดงเดือนหน้ายังพอมีเวลา แต่การทดสอบจะจัดขึ้นวันอังคารหน้า เหลืออีกห้าวัน เรามาเร่งฝึกเนื้อหาที่จะทดสอบกันก่อน!”
ลู่เหยา: “ดีจังเลยค่ะ มีผู้กองกู้คอยชี้แนะ ฉันต้องผ่านการทดสอบได้แน่!”
ตอนนี้กู้จิ่นเฉิงยังไม่รู้ว่าลู่เหยาเป็นคนที่น่าทึ่งขนาดไหน
จากนั้นกู้จิ่นเฉิงก็เล่าเรื่องการแสดงในเดือนหน้าให้ลู่เหยาฟังต่อ
“ลู่เหยา เรื่องการแสดงเดือนหน้า คณะศิลปะกองทัพมีตัวเลือกให้สองแบบ คุณลองดูว่าจะเลือกแบบไหน แบบแรกคือเลือกเพลงที่ใช้แข่งเพลงทหารต่อ เพลงนั้นทำให้ทุกคนประทับใจมาก อีกแบบคือเลือกเพลงใหม่แล้วร้องประสานเสียงกับคนอื่น”
กู้จิ่นเฉิงไม่ได้บอกว่าเหตุผลที่มีตัวเลือกที่สองก็เพราะกลัวลู่เหยาจะไม่คุ้นกับเวทีและประหม่า