เซี่ยหมิงเยวี่ยพาสาวใช้สองคนถอยไปข้างรถม้า
องครักษ์ที่ฉินฉางเซียวนำมาด้วยย่อมแกร่งกล้ายิ่งนัก เพียงชั่วครู่ องครักษ์ของชุยเยี่ยนก็ถูกโค่นล้มลงนอนเกลื่อนพื้น ต่างฟกช้ำดำเขียวตามใบหน้า นอนครวญครางอยู่กับพื้น ลุกขึ้นยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ
ฉินฉางเซียวไม่ได้สั่งให้คนลงมืออย่างโหดเหี้ยม
ตีกันเล็กๆ น้อยๆ ไม่เป็นไร แต่หากฆ่าคนจริงๆ เรื่องมันจะเปลี่ยนไป
จวนฉินกั๋วกงยามนี้มิได้รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน ในราชสำนักมีคลื่นลมแอบแฝง เขายังไม่อยากก่อเรื่องเดือดร้อนให้ตระกูล
ชุยเยี่ยนสีหน้าซีดขาว ชี้ไปที่ฉินฉางเซียว แล้วพูดว่า "เจ้า... เจ้ากล้าทำร้ายคนของข้า อาของข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!"
"โอ้ ยังจะยกนางฮองเฮามาข่มอีกหรือ?"
ฉินฉางเซียวแคะหู "ก็ได้ ไปฟ้องร้องสิ ดูซิว่านางฮองเฮาจะใหญ่ตัดญาติ หรือจะช่วยหลานชายที่ลวนลามสตรีกลางถนนแบบนี้"
เขาหยุดเล็กน้อย รอยยิ้มยิ่งชั่วร้าย "อ้อ จริงสิ ได้ยินว่านางฮองเฮากำลังหาทางจัดหาคู่ครองให้เจ้าอยู่พอดี หากให้นางรู้ว่าเจ้าก่อเรื่องเสียชื่อเสียงแบบนี้อีก..."
ชุยเยี่ยนสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา จ้องฉินฉางเซียวอย่างเกรี้ยวกราด แล้วหันไปมองเซี่ยหมิงเยวี่ย สายตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
"พวกเราไป!"
พูดจบก็พาองครักษ์เดินกะเผลกจากไปอย่างน่าอดสู
จนกระทั่งเงาร่างของชุยเยี่ยนหายลับไปสุดทางเขา หงเซียวกับอาม่านจึงได้ถอนหายใจโล่งอก ด้านหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ฉินฉางเซียวพลิกตัวลงจากหลังม้า เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซี่ยหมิงเยวี่ย ดวงตารูปกลีบบัวผักบุ้งหรี่ลงเล็กน้อย มองสำรวจหล่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็น