"นี่คือซีโจวกับอิ๋งชวนหรือ?"
ย่าถามเซี่ยเต๋อชาง
"ขอรับ" เซี่ยเต๋อชางรีบตอบ "ซีโจว อิ๋งชวน ยังไม่รีบคารวะย่าอีก!"
เซี่ยซีโจวค้อมกายลงอย่างไม่เต็มใจนัก "หลานคารวะย่า"
น้ำเสียงแข็งกระด้าง ปราศจากความเคารพแม้แต่น้อย
อันเล่อจวิ้นจู่มองเขาแวบหนึ่ง สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเขาชั่วขณะ
ใบหน้านี้ คล้ายนางซ่งอยู่เจ็ดส่วน แต่กับเซี่ยเต๋อชางกลับไม่คล้ายแม้แต่น้อย นางก็เกิดความไม่ชอบใจขึ้นมาทันที
ส่วนเซี่ยอิ๋งชวนคารวะใหญ่ด้วยความเรียบร้อย "หลานอิ๋งชวนคารวะย่า ขอให้ย่ามีอายุยืนยาว"
อันเล่อจวิ้นจู่มองเซี่ยอิ๋งชวน แววตาผ่านความพอใจที่แทบจะมองไม่เห็น พยักหน้า "เจ้าไม่เลว ขึ้นมาเถิด"
เด็กคนนี้หน้าตาคล้ายบิดา ทำให้นางอดนึกถึงเซี่ยเต๋อชางตอนเด็กไม่ได้ รู้สึกหดหู่อยู่ในใจ
ส่วนเซี่ยเต๋อชิงกับเซี่ยเต๋ออันบุตรชายรองทั้งสองคนนี้ นางแม้แต่จะมองยังไม่มอง
เซี่ยอิ๋งชวนรู้สึกเป็นเกียรติอย่างคาดไม่ถึง
เขาไม่เคยพบย่ามาก่อน ไม่คิดว่าย่าจะใจดีกับเขาเพียงนี้
การยอมรับนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองสูงส่งขึ้นมาทันทีหลายส่วน
ส่วนเซี่ยซีโจวนั้น ถึงแม้ใบหน้าจะยังคงท่าทีเคารพ แต่ในดวงตากลับมืดมัวไปหมด
คุณย่าเพิ่งกลับมาก็ทำหน้าตาไม่ดีกับมารดา แถมยังไม่สนใจการคารวะของเขา ชัดเจนว่าจงใจเล่นงานพวกเขาสองแม่ลูก
พอเห็นท่าทีเบิกบานผ่องใสของเซี่ยอิ๋งชวนอีก ก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นมาเป็นกอง
ซ่งหมิงจูยืนอยู่หลังผู้คน กัดริมฝีปาก อิจฉาริษยาและชิงชังขึ้นมาในใจ
ทำไมแม้แต่เซี่ยอิ๋งชวนยังได้สายตาที่ดีจากคุณย่า แต่นางกลับไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะถูกมองสักครั้ง
ก็เพราะนางไม่ใช่นามสกุลเซี่ยกระนั้นหรือ?
แต่ที่จริงแล้ว นางก็มีโอกาสได้เป็นบุตรีสายตรงคนโตผู้สูงศักดิ์ของจวนโหวเหมือนกันนี่นา
คณะเดินทางมาถึงหรงชิงยวี่