ในเรือนหมิงเยวี่ยซี แม่เลี้ยงหลิวได้นำผู้คนเก็บกวาดจนเรียบร้อยโดยเร็ว
เซี่ยหมิงเยวี่ยจากไปเพียงไม่กี่วัน ลานเรือนก็ยังไม่สกปรกรกรุงรังเท่าใดนัก
สัมภาระที่ยกมาก็ถูกจัดวางอย่างรวดเร็ว กระถานถ่านถูกจุดขึ้น ชาร้อนถูกชง เติมความอบอุ่นให้ห้องทีละน้อย
อันเล่อจวิ้นจู่นั่งอยู่บนแท่นริมหน้าต่าง จ้องมองต้นเหมยแดงอายุนับร้อยปีด้านนอกนิ่งอยู่นาน ไม่เอ่ยคำใด
เซี่ยหมิงเยวี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ มิได้รบกวน
เนิ่นนาน อันเล่อจวิ้นจู่จึงถอนหายใจเบา ๆ: “หมิงเยวี่ย หลายวันต่อจากนี้ คงต้องลำบากเจ้าหน่อยแล้ว”
เซี่ยหมิงเยวี่ยส่ายหน้า: “หลานไม่ถือว่าลำบาก เพียงแต่ท่านย่า เดินทางไกลเหนื่อยล้า ควรพักผ่อนให้เต็มที่”
อันเล่อจวิ้นจู่มองนาง สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน
หลานสาวคนนี้ ฉลาดเกินกว่าที่ตนคาดคิดไว้ และยัง……โหดร้ายยิ่งกว่า
การแสดงในวันนี้ ดูเผิน ๆ เหมือนย่าผู้นี้กำลังข่มขวัญนางซ่ง แต่หากคิดให้ลึกซึ้ง ทุกย่างก้าวล้วนอยู่ในแผนของเซี่ยหมิงเยวี่ยทั้งสิ้น
ตั้งแต่ไปเชิญนางที่สำนักเต๋าชิงเฟิง จนถึงการแสดงที่หน้าจวนโหวในวันนี้ เซี่ยหมิงเยวี่ยมิได้พูดอะไร แต่กลับทำทุกอย่างไปแล้ว
“เจ้าเกลียดพวกเขา ใช่หรือไม่?”
อันเล่อจวิ้นจู่เอ่ยถามขึ้นอย่างกะทันหัน
เซี่ยหมิงเยวี่ยเงยหน้าขึ้น สายตาเรียบนิ่ง: “เคยเกลียด แต่บัดนี้ มันไม่สำคัญอีกแล้ว”
“ไม่สำคัญ?”
“การเกลียดชังใครสักคนมันเหนื่อยเกินไป” เซี่ยหมิงเยวี่ยเอ่ยอย่างเรียบเฉย “หลานเพียงแค่อยากทวงคืนสิ่งที่เป็นของหลาน และให้ผู้ที่ควรชดใช้ ได้ชดใช้”
อันเล่อจวิ้นจู่มองนาง ราวกับเห็นตนเองในวัยเยาว์
เหมือนกันทั้งความเย่อหยิ่ง ไม่ยอมแพ้ใคร
แต่ก็ต่างกัน
นางในตอนนั้นเลือกที่จะหลบหนี หลบซ่อนตัวอยู่ในสำนักเต๋า ไม่เห็นก็ไม่ทุกข์ใจ
แต่เซี่ยหมิงเยวี่ยกลับเลือกที่จะเผชิญหน้า