เจียงไป๋ไม่มีความคิดจะจับกลุ่มกับใครเลย การรวมทีมหลายคนดูเหมือนปลอดภัย แต่ความจริงมีปัญหานับไม่ถ้วน ทั้งการแบ่งเสบียงและความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน
ตอนนี้ไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่มีใครหักหลังกันเพราะเสบียงหรืออุปกรณ์บางอย่าง
เจียงไป๋มีพรสวรรค์อัปเกรดสรรพสิ่งระดับเอสเอสเอสอยู่ในมือ อีกทั้งยังมีขวานศึกชั้นดีและปืนพกประจำกาย โอกาสผิดพลาดในการสำรวจคนเดียวจึงต่ำกว่าการรวมทีมมาก
เจียงไป๋ไม่สนใจกลุ่มที่กำลังคึกคักหาคนร่วมทีมในช่องสนทนา สายตาจับจ้องไปยังจุดหมู่บ้านฝั่งตะวันตก ซึ่งมีบ้านชั้นเดียวกระจัดกระจายอยู่ เขายังไม่ลงไปทันที ตั้งใจเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดก่อนออกจากกระเช้าลอยฟ้า
เจียงไป๋หยิบยากระตุ้นร่างกายที่เพิ่งเปิดได้จากหีบเงินออกมาก่อน ร่างกายของเขามีค่าความแข็งแกร่งเพียง 6 แต้ม อยู่ในระดับคนธรรมดาเท่านั้น หากลงไปปะทะกับซอมบี้ อาจเกิดปัญหาได้ง่าย
เจียงไป๋เงยหน้ากรอกยาเข้าปากรวดเดียว ความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วแขนขาและกระดูกทันที กล้ามเนื้อราวกับถูกยืดออกอย่างต่อเนื่อง ความเจ็บปวดดำเนินอยู่นานครึ่งนาทีก่อนค่อย ๆ ทุเลาลง
【ติ๊ง! ใช้ยากระตุ้นร่างกายสำเร็จ ความแข็งแกร่ง +2】
【ชื่อ: เจียงไป๋】
【พรสวรรค์: อัปเกรดสรรพสิ่ง (ระดับเอสเอสเอส หนึ่งเดียว)】
【ความแข็งแกร่ง: 8 (สมรรถภาพร่างกายโดยรวม)】
【จิตใจ: 15 (สมรรถภาพทางจิตโดยรวม)】
【พละกำลัง: 100/100 (พลังงานที่ใช้ในการเคลื่อนไหวร่างกาย)】
【หมายเหตุ: ขีดจำกัดของความสามารถแต่ละด้านในคนปกติคือ 10】
【การประเมินโดยรวม: ยังไม่ถึงระดับขั้น (ตอนนี้คุณดูเหมือนจะแค่เก่งกว่ามดปลวกนิดหน่อย)】
เจียงไป๋กำหมัดแล้วคลาย ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มเป็น 8 แต้ม เทียบได้กับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ทั้งพละกำลัง ความเร็ว และความสามารถด้านอื่น ๆ ล้วนเพิ่มขึ้นมาอีกระดับ
เจียงไป๋ลองปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายครู่หนึ่ง จากนั้นจัดเตรียมอุปกรณ์ให้เรียบร้อย ขวานศึกเปื้อนเลือดอยู่ในมือ ส่วนปืนพกประจำกายตรวจดูแม็กกาซีนแล้วเหน็บไว้ที่เอว หากมีอะไรผิดปกติจะชักปืนยิงทันที
ในระยะเกินสิบก้าว ปืนเร็วกว่า แต่ในระยะไม่ถึงสิบก้าว ปืนทั้งแม่นทั้งเร็ว! เจียงไป๋คิดว่าในช่วงแรกคงไม่มีศัตรูที่รับมือด้วยปืนไม่ได้
เขาเก็บกระสุนเต็มแม็กกาซีนสองกล่องไว้ในช่องกระเป๋าเป้ ในนั้นมีน้ำดื่มบรรจุขวดกับขนมปังด้วย เอาไว้เติมพลังช่วงเที่ยงได้พอดี
เจียงไป๋เดินไปที่หน้าต่างกระเช้าลอยฟ้าอีกครั้ง มองหมู่บ้านด้านล่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ้านเรือนมีไม่มาก และบนถนนก็ไม่เห็นซอมบี้หรือสัตว์ประหลาด
เมื่อเทียบกับป่าลึกที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดระดับสูงแล้ว ที่นี่อันตรายน้อยกว่ามาก ภายในบ้านยังน่าจะหาเศษแก้ว ไม้ และเศษเหล็กได้อีกมาก พอดีจะได้เตรียมเสบียงสำหรับอัปเกรดกระเช้าลอยฟ้าเป็นระดับสามล่วงหน้า
เวลานี้ช่องสนทนายังคงมีข้อความไหลขึ้นไม่หยุด จางเฉียงตะโกนชักชวนผู้เล่นหน้าใหม่อย่างต่อเนื่อง ให้รวมตัวกันลงไปยังเขตเมือง เพราะพิกัดเมืองหาได้ค่อนข้างง่าย
คนธรรมดาหลายคนที่ไร้ความสามารถในการป้องกันตัวและขวัญอ่อนต่างพากันติดต่อจางเฉียง หวังรวมกลุ่มเพื่อประคองชีวิตให้อุ่นใจ
จางเฉียงยืนยันแล้วว่าจะลงจอดบริเวณพิกัดหอส่งสัญญาณโทรทัศน์ในเมือง จุดนั้นอยู่ไม่ไกลจากกระเช้าลอยฟ้าของเจียงไป๋นัก หอส่งสัญญาณสูงตระหง่าน แทบจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในเมือง เจียงไป๋มองเห็นได้ในพริบตา
เจียงไป๋มองหอส่งสัญญาณโทรทัศน์ที่สูงเสียดฟ้ากับเมืองอันเงียบงัน ความรู้สึกไม่ดีบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจพอดี ให้จางเฉียงกับพวกไปสำรวจเส้นทางก่อนก็ดี
ถ้าไม่มีปัญหา ครั้งหน้าค่อยเลือกลงจอดในเมือง
เมื่อเลือกพิกัดหมู่บ้านทางตะวันตกแล้ว เจียงไป๋ก็ตัดสินใจสั่งให้กระเช้าลอยฟ้าลงจอด
ตัวกระเช้าสั่นเบา ๆ สายเคเบิลค่อย ๆ เคลื่อนลง เสียงโลหะเสียดสีกันแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู
เมื่อกระเช้าลอยฟ้าลดระดับลง ภาพที่เห็นก็ชัดเจนขึ้น หมู่บ้านทั้งหมู่มีบ้านเตี้ย ๆ หกหรือเจ็ดหลังตั้งกระจัดกระจายอยู่ระหว่างคันนา ถนนดินขรุขระแตกระแหง วัชพืชขึ้นรกสูงเกือบครึ่งตัวคน ตรงปากหมู่บ้านมีบ้านชั้นเดียวหลังเล็กตั้งอยู่ ป้ายร้านขายของชำที่แขวนไว้ดูเหมือนใกล้จะหล่นเต็มที
เพียงครึ่งนาที กระเช้าลอยฟ้าก็ลงจอดอย่างมั่นคงบนลานตากข้าวโล่งกว้างแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านขายของชำ
【แจ้งเตือน: กระเช้าลอยฟ้าลงจอดเรียบร้อยแล้ว กลไกพรางตัวในช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่เริ่มทำงาน นอกจากเจ้าของแล้ว ซอมบี้ สัตว์ประหลาด และผู้เอาชีวิตรอดคนอื่น ๆ จะไม่สามารถมองเห็นหรือสัมผัสกระเช้าลอยฟ้าได้】
เจียงไป๋ผลักประตูเหล็กของกระเช้าลอยฟ้า ก้าวลงบนพื้นเปื้อนฝุ่น กลิ่นฉุนของดินปนกับพืชผุพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
เขาหันกลับไปมองด้านหลัง เงาร่างของกระเช้าลอยฟ้าระดับสองที่เดิมใหม่เอี่ยมและเป็นระเบียบค่อย ๆ โปร่งใสขึ้นทีละน้อย แผ่นเหล็ก กระจก และโครงโลหะละลายหายไปราวกับถูกไอน้ำกัดกร่อน เพียงไม่กี่วินาที ทุกอย่างก็หายไปจากสายตา เหลือเพียงลานตากข้าวว่างเปล่า ไม่เหลือร่องรอยว่ากระเช้าลอยฟ้าเคยจอดอยู่เลยแม้แต่น้อย
เจียงไป๋รู้สึกใจสงบลง แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
กลไกพรางตัวเป็นหนึ่งในไพ่ตายที่สำคัญที่สุดในช่วงนี้ ต่อให้การต่อสู้ที่เกิดขึ้นเดี๋ยวนี้ส่งเสียงดังจนดึงดูดซอมบี้ฝูงใหญ่เข้ามา ขอเพียงเขาต้องการถอย ก็กลับมาขึ้นกระเช้าลอยฟ้าที่ลานแห่งนี้แล้วหนีไปได้ทุกเมื่อ ไม่ต้องกังวลว่ากระเช้าจะถูกทำลายหรือถูกคนอื่นยึดไป
มือซ้ายของเจียงไป๋กำขวานศึกชั้นดีเปื้อนเลือดแน่น มือขวาล้วงกระเป๋าเสื้อกดปืนพกประจำกายไว้ เขาย่อตัวลงช้า ๆ ลัดเลาะไปตามพงหญ้าริมคันนา มุ่งหน้าไปยังร้านขายของชำกลางหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ
เจียงไป๋คาดว่าในช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อน บนพื้นดินคงมีเพียงซอมบี้ระดับต่ำอย่างระดับอีหรือเอฟ รวมถึงสัตว์ประหลาดขนาดเล็ก ไม่น่ามีตัวกลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งเกินไป
แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงการคาดเดา เจียงไป๋ไม่กล้าเดิมพันว่าตัวเองจะเดาถูกหรือไม่ หากมีสิ่งมีชีวิตทรงพลังซ่อนอยู่ในหมู่บ้าน แล้วผลีผลามทำให้ฝูงซอมบี้ทั่วบริเวณแตกตื่น ก็เท่ากับรนหาที่ตาย เพื่อความปลอดภัย ทำตัวหลบซ่อนให้มากที่สุดย่อมดีกว่า
พงหญ้าบดบังร่างของเจียงไป๋ไปกว่าครึ่ง เขาค่อย ๆ ขยับเท้า สายตามองไปทางร้านขายของชำ แล้วก็พบว่ามีร่างหนึ่งพิงอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตูอย่างบิดเบี้ยว เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผิวหนังเขียวคล้ำและบวมเป่ง คอบิดไปในมุมประหลาด นี่คือซอมบี้ธรรมดาระดับต่ำที่สุด
【ชื่อ: ซอมบี้เน่าเปื่อย (ระดับอี)】
【พละกำลัง: 7】
【ความเร็ว: 2】
【ลักษณะเด่น: เคลื่อนไหวเชื่องช้าและแข็งทื่อ ประสาทสัมผัสทื่อด้าน อาศัยเพียงการได้ยินและการดมกลิ่นอันริบหรี่เพื่อตามหาคนเป็น ไม่มีวิธีโจมตีพิเศษ ทำได้เพียงใช้มือคว้า ข่วน และกัด】
【การประเมินโดยรวม: ซอมบี้ระดับล่างสุด คนธรรมดาใช้มีดหรืออาวุธมีคมก็สังหารได้อย่างง่ายดาย พบเห็นได้ทั่วไปตามหมู่บ้านและเมือง แต่ต้องระวังอย่าให้ถูกซอมบี้จับ หากไม่มีเซรุ่ม คุณอาจกลายเป็นพวกเดียวกับมัน】
ซอมบี้ตัวนี้เดินโซเซไปมาอย่างไร้จุดหมาย แขนขาแข็งทื่อ และส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอเป็นครั้งคราว
“ดูท่าซอมบี้ตัวนี้จะรับมือไม่ยาก ระวังแค่อย่าให้มันจับได้ก็พอ” เจียงไป๋มองหน้าต่างข้อมูลของซอมบี้พลางครุ่นคิด
แม้ซอมบี้จะมีพละกำลังสูงถึง 7 แต้ม แต่ความเร็วมีเพียง 2 แต้ม ขอแค่ระวังสักหน่อย คนธรรมดาก็จัดการมันได้
เจียงไป๋หยิบปืนพกเล็งไปที่หัวของซอมบี้ แต่พอคิดอีกที เสียงปืนดังเกินไป หากยิงออกไป ซอมบี้ทั่วทั้งหมู่บ้านต้องถูกเสียงล่อมาแน่
เจียงไป๋เลิกคิดจะชักปืนออกมา จากนั้นกำขวานศึกเปื้อนเลือดอันหนักอึ้งแน่น อาศัยมุมกำแพงบ้านบังตัว อ้อมไปอยู่ด้านหลังซอมบี้ห่างออกมาสามเมตร
ซอมบี้ยังคงเดินไปมาอยู่ที่เดิม ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนเป็นซุ่มอยู่ด้านหลัง
เจียงไป๋กลั้นหายใจ ออกแรงพุ่งไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แขนรวบรวมกำลังแล้วฟันลงไปอย่างแรง!
ใบขวานสีแดงคล้ำแหวกอากาศพร้อมเสียงหวีดหวิว ฟันเข้าใส่ต้นคอด้านหลังของซอมบี้อย่างแม่นยำ ขวานศึกเปื้อนเลือดมีคุณสมบัติสร้างความเสียหายเป็นพิเศษแก่ซอมบี้ เนื้อและหนังของมันถูกฉีกขาดได้ง่ายราวกับกระดาษ น้ำเมือกสีดำคล้ำเหม็นคาวกระเซ็นออกมาตามคมขวาน
“โฮก!”
ซอมบี้บาดเจ็บสาหัส การโจมตีครั้งนี้ของเจียงไป๋ฟันคอของมันขาดไปกว่าครึ่ง จากนั้นร่างหนักอึ้งก็หมดสิ่งค้ำจุน ทิ้งตัวกระแทกขั้นบันไดปูนอย่างแรง แขนขากระตุกสองครั้งก่อนแน่นิ่งสนิท ไม่ขยับอีกเลย
เจียงไป๋สะบัดเลือดสกปรกที่เปื้อนขวานออก แล้วเดินขึ้นบันไดอย่างช้า ๆ ก่อนผลักประตูไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นให้เปิดออก
ภายในร้านขายของชำคับแคบ มีพื้นที่เพียงสิบกว่าตารางเมตร ชั้นวางของเรียงเป็นระเบียบอยู่ตามผนัง
ชั้นวางเต็มไปด้วยขนมปังกรอบ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำดื่มบรรจุขวด และอาหารกระป๋องซ้อนกันเป็นชั้น ๆ มุมร้านมีกล่องเบียร์วางกองอยู่ พร้อมบุหรี่แบ่งขาย ใต้เคาน์เตอร์มีหม้อเหล็ก กะละมังพลาสติก ชาม ตะเกียบ และเครื่องครัวประจำวันอื่น ๆ วางกองอยู่ เสบียงมีไม่หลากหลายนัก ส่วนใหญ่เป็นของใช้สำหรับประทังชีวิตขั้นพื้นฐาน
สายตาของเจียงไป๋กวาดผ่านกลางร้าน บนแท่นไม้ที่พื้นมีกล่องใบหนึ่งวางนิ่งอยู่ เปล่งประกายสีทองแดง นั่นคือหีบทองแดงพอดี