เวินอวิ๋นเหมียนเดินวนรอบลานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับห้องไปก่อน จวินเฉินอวี้ยังต้องจัดการธุระ นางจึงกลับที่พักไปก่อน
ภายในลานมีองครักษ์หน้าพระที่นั่งอยู่ทั่วทุกแห่ง
กงกงลู่นำเวินอวิ๋นเหมียนไปยังห้องที่สว่างและกว้างขวางที่สุดในเรือน ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เหนียงเหนียง ที่นี่คือที่ประทับของพระองค์กับฮ่องเต้ บ่าวให้คนจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พระองค์ลองทอดพระเนตรดูว่าพอพระทัยหรือไม่”
เวินอวิ๋นเหมียนมองเครื่องตกแต่งภายในห้อง ล้วนหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง เมื่อฮ่องเต้เสด็จไปที่ใด ย่อมต้องจัดเตรียมทุกสิ่งให้ดีที่สุด
“จัดได้ไม่เลว”
เหล่านางกำนัลและขันทีรอรับใช้อยู่ด้านนอก เวินอวิ๋นเหมียนเหลือบมองแล้วกล่าวว่า “กงกงลู่ไปจัดการธุระก่อนเถิด มีเสวี่ยขุยกับคนอื่น ๆ คอยรับใช้เปิ่นกงก็พอแล้ว”
กงกงลู่พยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้ยังทรงจัดการราชกิจอยู่ในห้องทรงอักษร รับสั่งว่าหากเหนียงเหนียงประสงค์จะทำสิ่งใด เพียงให้คนมาบอกบ่าวสักคำก็พอพ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวิ๋นเหมียนพยักหน้า ครั้นกงกงลู่จากไป สู่ขุยกับเสวี่ยขุยจึงรีบเข้ามาปรนนิบัตินางเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย
เสวี่ยขุยกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “แม้ที่นี่จะเทียบกับในวังไม่ได้ ยิ่งเทียบกับตำหนักเหยาหวาของพวกเราก็ยิ่งไม่ได้ แต่ก็นับว่าไม่เลว เพียงแต่เหนียงเหนียงทรงมีฐานะสูงส่ง ที่นี่ทั้งแห้งแล้งและหนาวเหน็บ ประทับอยู่ที่นี่คงต้องลำบากแล้วเพคะ”
สู่ขุยยกมุมปาก “เจ้านี่ เหนียงเหนียงยังไม่ทันตำหนิสิ่งใด เจ้ากลับชิงบ่นเสียก่อนแล้ว”
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้ม อากาศที่ด่านผิงหยางก็เป็นเช่นนี้ ลมทั้งหนาวทั้งแรง
สู่ขุยปรนนิบัติเวินอวิ๋นเหมียนไปอาบน้ำ เตรียมน้ำร้อนไว้พร้อมแล้ว การแช่น้ำอุ่นอย่างสบายกายช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้
“ด่านผิงหยางหนาวถึงเพียงนี้เชียว ราวกับกำลังจะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว”
สู่ขุยปิดหน้าต่างทุกบานให้สนิท แม้ยังไม่ถึงฤดูหนาว แต่เวินอวิ๋นเหมียนเป็นคนขี้หนาว จวินเฉินอวี้จึงเอาใจใส่ สั่งให้จุดถ่านอุ่นห้องไว้แต่เนิ่น ๆ