ตาอิ้งเจียงทราบว่าคืนนี้ตนจะได้ถวายการปรนนิบัติ ก็ยินดีเป็นล้นพ้น ทว่าได้ฟังขันทีหน้าเบื้องพระโขนกล่าวว่า นางควรไปขอบพระคุณกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง
ตาอิ้งเจียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าควรรอให้ถวายการปรนนิบัติเสร็จก่อน แล้วค่อยไปขอบพระคุณกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงในวันรุ่งขึ้น
อย่างไรเสีย ยามนี้เรื่องถวายการปรนนิบัติย่อมสำคัญกว่า
นางจึงรีบสั่งตานรั่วที่อยู่ข้างกายให้ช่วยแต่งตัว คืนนี้จะไปตำหนักเฉาหยาง
เมื่อนึกถึงพระพักตร์หล่อเหลาและสูงศักดิ์ของฮ่องเต้ ทั้งยังเปี่ยมด้วยบารมีน่าเกรงขามของผู้ครองตำแหน่งสูงมาช้านาน ซึ่งบุรุษสามัญในใต้หล้าเทียบไม่ติด นางก็อดเขินอายขึ้นมาไม่ได้
นี่คือสามีที่นางจะพึ่งพาในภายหน้า เป็นบุรุษของนาง...
ตาอิ้งเจียงนึกถึงสามีของเหล่าพี่น้องที่ออกเรือนไปแล้ว ครั้นหันมาคิดถึงสามีผู้เป็นโอรสสวรรค์ของตน ผู้ครองแผ่นดินเก้าหัวเมือง ก็ยิ่งเฝ้ารอและตื่นเต้นอยู่ในใจ
สามีของนางเป็นจักรพรรดิ เป็นจักรพรรดิผู้กุมอำนาจใหญ่หลวง
เดิมทีนางไม่เคยหวังว่าจะได้ผ่านการคัดเลือกสนมเข้าวัง หากไทเฮาไม่ถูกใจนาง นางคงไม่มีวาสนาได้เป็นสตรีของจักรพรรดิ
เมื่อนึกว่าคืนนี้จะได้ถวายการปรนนิบัติและใกล้ชิดฮ่องเต้ หัวใจนางก็เริ่มเต้นระรัว
นางกำนัลข้างกายช่วยตาอิ้งเจียงแต่งหน้า พลางกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “นายหญิงน้อยมีรูปโฉมอ่อนหวานละมุนละไม แม้หน้าตาจะมิได้โดดเด่นที่สุด แต่ความอ่อนโยนเอาใจใส่เช่นนี้ต่างหากที่ชนะใจบุรุษได้ สักวันนายหญิงน้อยอาจได้ถวายการปรนนิบัติ แล้วฮ่องเต้ก็จะโปรดปราน ถึงเวลานั้นการเป็นสนมคนโปรดก็คงอยู่ไม่ไกลแล้ว”
ตาอิ้งเจียงก้มหน้าด้วยความเขินอาย สองแก้มยังคงแดงระเรื่อ นางตบมือตานรั่วเบา ๆ “อย่าพูดเหลวไหล กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงงามล่มเมือง มีไข่มุกล้ำค่าอย่างกุ้ยเฟยอยู่เบื้องหน้า รูปโฉมเช่นข้าจะเข้าตาฮ่องเต้ได้อย่างไร อย่างดีก็คงเป็นเพียงของใหม่ชั่วคราวเท่านั้น”