ตำหนักฉางหนิง
นางกำนัลแอบย่องกลับมา หนิงฉือจินยังคงนอนอยู่บนเตียงพลางดื่มยา คราก่อนนางถูกฟันจนบาดเจ็บ ฮ่องเต้ก็ยังไม่เสด็จมาเยี่ยม เพียงส่งหมอหลวงมารักษาเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น หนีอวี้เหิงเป็นผู้รักษาบาดแผลให้นาง นางจึงไม่มีโอกาสแสร้งทำตัวอ่อนแอต่อหน้าฮ่องเต้ด้วยซ้ำ
ยามนี้บาดแผลใกล้หายดีแล้ว นางจึงออกไปพบฮ่องเต้ได้
นางรู้ว่าฮ่องเต้ยังทรงห่วงใยนาง เพียงแต่เพราะสตรีแพศยาอย่างเวินอวิ๋นเหมียน พระองค์จึงจำต้องงดเสด็จมาเยี่ยมนางไปก่อน
ครานี้ นางต้องใช้มีดที่โจวกุ้ยเหรินยื่นมาให้ให้เป็นประโยชน์
นางกำนัลรีบเดินเข้ามาหาหนิงฉือจิน “เหนียงเหนียง”
หนิงฉือจินทอดสายตาลึกล้ำ “เป็นอย่างไรบ้าง ได้ของมาแล้วหรือไม่?”
นางกำนัลหอบหายใจ “ติ้งชินอ๋องกับองครักษ์ระแวดระวังยิ่งนัก อีกทั้งติ้งชินอ๋องก็ไม่อนุญาตให้ผู้อื่นแตะต้องฉลองพระองค์ บ่าวจึงยังไม่ทันได้สับเปลี่ยนสายคาดเอว ก็ถูกองครักษ์เอาไปเสียก่อน”
แววตาหนิงฉือจินเย็นเยียบ “เจ้าว่าอะไรนะ?”
เดิมทีนางคิดว่าหากติดสินบนคนที่อยู่หน้าเบื้องพระโขนได้ ก็จะได้ของใช้ส่วนพระองค์ของติ้งชินอ๋องมา ขอเพียงหาทางให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นสายคาดเอวนั้น พระองค์จะต้องทรงกริ้วเป็นแน่
หากลอบมีสัมพันธ์กับติ้งชินอ๋อง ตำแหน่งกุ้ยเฟยของนางจะยังมั่นคงได้หรือ?
แต่บัดนี้เล่า
เพียงคิดถึงเรื่องนี้ หนิงฉือจินก็โกรธจนแทบทนไม่ไหว