เวินอวิ๋นเหมียนจึงวางพู่กันในมือเรียวงามลง แล้วเงยหน้ามองไป «มีเรื่องใด»
«วันนี้บ่าวเฝ้าอยู่ไม่ไกลจากตำหนักไท่เหอ เห็นขันทีน้อยคนหนึ่งจากหน้าเบื้องพระโขนถือเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาทางประตูข้าง แล้วส่งให้แก่นางกำนัลคนหนึ่ง»
«จากนั้นองครักษ์ข้างกายติ้งชินอ๋องก็รับเสื้อผ้าไป หลังนางกำนัลผู้นั้นจากไป บ่าวจึงตามไป เห็นนางเข้าไปในตำหนักฉางหนิง»
แววตาของเวินอวิ๋นเหมียนไหววูบ เสื้อผ้า? องครักษ์ของติ้งชินอ๋อง? ไปตำหนักฉางหนิงหรือ?
นางครุ่นคิดเพียงครู่ก็ได้ข้อสรุป นี่คงจงใจอาศัยโอกาสทำให้เสื้อผ้าของติ้งชินอ๋องเปียก แล้วคิดจะฉวยเอาของที่เขาพกติดกายมา ก่อนนำไปวางไว้ในตำหนักเหยาหวาของนางกระมัง?
ทว่าเวินอวิ๋นเหมียนคิดไม่ถึงว่า แม้หนิงฉือจินจะถูกกักบริเวณระหว่างพักรักษาตัว ก็ยังไม่รู้จักอยู่นิ่ง
อย่างไรเสีย หนิงฉือจินเพิ่งเข้าวังได้ไม่นาน มือของนางย่อมเอื้อมไปได้ไม่ไกล เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีคนคอยช่วยนางอยู่แน่
«อวิ๋นหย่าง ช่วงสองวันนี้จับตาตำหนักเหยาหวาให้ดี ดูว่าพวกนางคิดจะยัดสิ่งใดเข้ามา หากไม่ได้ของที่ติ้งชินอ๋องพกติดกายไป พวกนางคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ»
อวิ๋นหย่างรีบขานรับ หากมีคนเอาของที่ติ้งชินอ๋องพกติดกายมาใส่ไว้จริง เรื่องนี้ย่อมไม่ธรรมดา นางต้องเตรียมพร้อมให้เต็มที่ «เพคะ บ่าวจำไว้แล้ว»
เวินอวิ๋นเหมียนมองหมึกจากพู่กันซึมกระจายบนกระดาษเซวียนจื่อ ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา «อีกเรื่องหนึ่ง เสี่ยวซุ่นจื่อ ช่วงสองวันนี้เจ้าคอยจับตาตำหนักฉางหนิง ลอบสังเกตว่าผู้ใดไปมาหาสู่กับเยวี่ยผินบ่อยครั้ง»
เสี่ยวซุ่นจื่อขานรับอย่างนอบน้อม «บ่าวเข้าใจแล้ว!»
เสี่ยวซุ่นจื่อเพิ่งหันจะออกไป เสี่ยวลู่จื่อก็เร่งฝีเท้าเข้ามา «เหนียงเหนียง ตาอิ้งเจียงขอเข้าเฝ้า»