เวินอวิ๋นเหมียนทอดสายตาเย้ายวนราวเส้นไหม โอบลำคอจวินเฉินอวี้ด้วยความอ่อนหวาน ก่อนจะค่อย ๆ ประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางของเขา
เขาอุ้มนางไปยังเตียง
ค่ำคืนหนึ่ง แสงเทียนไหวระริก ผ้าโปร่งพลิ้วหล่นลงบนพื้น
เสียงคลอเคล้าอ่อนหวานดังไม่ขาดสาย
……
เมืองจางโจวตั้งอยู่เบื้องหน้าขุนเขาทอดยาว เมฆหมอกปกคลุม สายฝนโปรยปรายไม่ขาด
ฉินเจายืนอยู่นอกค่ายทหาร ร่างสูงสง่าของเขาโดดเดี่ยวและอ้างว้าง
เกล็ดน้ำค้างแข็งจับอยู่บนเกราะ
เยว่หานอินเดินเข้ามา เมื่อเห็นเขายืนอยู่เพียงลำพัง ก็รู้ว่าเขาคงกำลังคิดถึงกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงซึ่งอยู่ห่างไกลถึงเมืองหลวง
ทว่านางเป็นสตรีของฮ่องเต้
แม้เยว่หานอินจะรู้ว่าเขายกทัพก่อกบฏ เพื่อแย่งชิงสตรีงามล่มเมืองผู้นั้นกับฮ่องเต้ แต่นางก็ยังเต็มใจช่วยเขาโดยไม่ลังเล