/> ek“เหนียงเหนียง ท่านจะคิดหรือไม่ว่าข้าไร้หัวใจไร้คุณธรรม”
ดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียนสงบนิ่ง นางมิได้ซักถาม เพราะเข้าใจความคิดของฉินผิน
ฉินผินกับฉินเจามิได้ผูกพันกันลึกซึ้งนัก นางยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตฉินเจาไว้เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ก็ถือว่าได้ทำหน้าที่อย่างเต็มกำลังแล้ว
ยามนี้เมื่อสงครามเพิ่งเริ่ม เพื่อบุตรในครรภ์และตัดสัมพันธ์กับฉินเจา ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี
เพียงแต่...
จวินเฉินอวี้เป็นคนหวาดระแวงถึงเพียงนั้น ไม่มีทางเชื่อใครเพียงเพราะคำพูดไม่กี่ประโยค
“ฮ่องเต้ยังไม่ลงมือกับเจ้า แสดงว่าพระองค์มิได้พาลโกรธเจ้า หากพระองค์ไม่เชื่อคำพูดของเจ้า ต่อให้เจ้าพยายามตัดสัมพันธ์สักเพียงใด พระองค์ก็ไม่มีทางเชื่อ”
ฉินผินนิ่งเงียบ นางไม่เข้าใจฮ่องเต้ และไม่รู้ว่าพระองค์เป็นคนเช่นไร
ทว่ากุ้ยเฟยกับฮ่องเต้นั้นต่างออกไป เมื่อกุ้ยเฟยกล่าวเช่นนี้ นางก็เชื่อคำของเหนียงเหนียง
“หม่อมฉันเข้าใจแล้ว”
เมื่อได้เป็นมารดา จิตใจก็เปลี่ยนไป
อวิ๋นหย่างกลับมารายงานความประสงค์ของฮองเฮาแก่เวินอวิ๋นเหมียน ฉินผินเอ่ยอย่างสงสัยว่า “เหนียงเหนียง เหตุใดฮองเฮาจึงมีน้ำใจถึงเพียงนี้”
เวินอวิ๋นเหมียนชะงักไปเล็กน้อย ให้คนของนางส่งหนีอวี้เหิงออกจากวังด้วยตนเองหรือ?
ฮองเฮาคิดจะทำสิ่งใด?
นางขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนกำชับอวิ๋นหย่าง “เจ้าไปหาขันทีหนุ่มหน้าตาแปลกใหม่สักคน แล้วบอกคนภายนอกว่าเป็นคนของตำหนักเหยาหวา ให้เขาติดตามหมอหลวงหนีออกไป”
“จำไว้ เลือกคนที่มีลักษณะเด่น ต้องทำให้เหล่าผู้บัญชาการกับองครักษ์จดจำขันทีหนุ่มคนนั้นได้”
อวิ๋นหย่างเข้าใจ “เพคะ”