ยามนั้น ณ จวนหย่งหนิงโหว
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนยังไม่ทันรอหมอหลวงหนีมา ก็ได้พบกู้เว่ยหลันเสียก่อน
กู้เว่ยหลันกลับเมืองหลวงมาประจำการ ฮ่องเต้มีรับสั่งให้เขากับเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนร่วมกันพิทักษ์เมืองหลวง เขาถึงกับไม่มีเวลาแม้แต่จะกลับจวนกู้สักเที่ยว ทั้งยังไม่ได้ถามไถ่ข่าวคราวของเหนียงเหนียง
“แผนการที่ซื่อจื่อสกุลเซี่ยเสนอในราชสำนักวันนี้นับว่าดียิ่ง ทว่า ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ข้าทิ้งทหารสามแสนนายไว้บนเขาฉีเหิง ซุ่มซ่อนอยู่ในป่าลึก”
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนกำลังเล่นหมากล้อมกับเขา
เขายิ้มน้อย ๆ “ฮ่องเต้ทรงรู้จักติ้งชินอ๋องเป็นอย่างดีจริง ๆ”
“แล้วเจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
มิตรภาพระหว่างกู้เว่ยหลันกับเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนเริ่มต้นขึ้นเมื่อเหนียงเหนียงเพิ่งเข้าวัง นางเขียนจดหมายถึงเขา ขอให้กราบทูลฮ่องเต้เพื่อไปจัดการอุทกภัย ช่วยผู้บัญชาการแม่น้ำใหญ่ให้รอดชีวิต และขับไล่โจร