เมื่อได้ยินว่าจะต้องไปตำหนักไท่เหอ สีหน้าของเวินอวิ๋นเหมียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ยามนี้เรียกนางไปที่นั่นด้วยเหตุใด?
นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี หากถูกกักอยู่ในตำหนักไท่เหอ แล้วนางจะหนีไปได้อย่างไร?
หรือจวินเฉินอวี้จะสงสัยบางอย่างแล้ว?
เวินอวิ๋นเหมียนนึกถึงห่อของเมื่อคืนวาน หัวใจพลันกระสับกระส่ายขึ้นมา
ทว่าบนใบหน้าไม่อาจเผยพิรุธใด ๆ ได้ ทำได้เพียงแสร้งนั่งนิ่งอย่างสงบ
อวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยที่อยู่ข้าง ๆ ต่างกังวลไม่แพ้กัน ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากงกงลู่ พวกนางก็ไม่กล้าพูดอะไรส่งเดช
เวินอวิ๋นเหมียนหายใจเฮือกหนึ่ง สีหน้าหนักอึ้งพลางกุมอก “กงกงลู่ เปิ่นกงรู้สึกแน่นหน้าอกมาโดยตลอด ทรมานยิ่งนัก รบกวนกงกงช่วยกราบทูลฮ่องเต้ตามตรงว่า ขอให้เปิ่นกงพักสักครู่แล้วค่อยไป”
เดิมทีนางคิดว่าจะถ่วงเวลาได้บ้าง แต่กงกงลู่กลับเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “เหนียงเหนียง ฮ่องเต้รับสั่งแล้วว่า ไม่ว่าพระวรกายของเหนียงเหนียงจะเป็นเช่นไร ก็ต้องไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักไท่เหอ หากเหนียงเหนียงทรงรู้สึกไม่สบาย ยามนั้นฮ่องเต้จะทรงเรียกหมอหลวงมาถวายการตรวจรักษา”
จวินเฉินอวี้ยืนกรานถึงเพียงนี้ แววตาของเวินอวิ๋นเหมียนก็หม่นลง