เมื่อหัวหน้าหน่วยเปิดหีบ สายตาของจวินเฉินอวี้ก็ทอดลงไปในหีบอย่างเย็นชา
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น หีบถูกเปิดออกจนสุด
หัวหน้าหน่วยค้นดูอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นอย่างนอบน้อม «กราบทูลฮ่องเต้ ในหีบมีเพียงสมุนไพรกับหมอนจับชีพจร ไม่มีสิ่งอื่นพ่ะย่ะค่ะ»
เมื่อเห็นว่าไม่พบกริช เวินอวิ๋นเหมียนก็ลอบถอนหายใจ ดูท่าหนีอวี้เหิงไม่ได้ซ่อนกริชไว้ที่นี่ ยังนับว่าฉลาดอยู่บ้าง
แต่คาดไม่ถึงว่าสีหน้าของจวินเฉินอวี้จะไม่เปลี่ยนแปลง เขาเพียงกล่าวอย่างเย็นชาว่า «เมื่อไม่มีในหีบ เช่นนั้นก็ค้นตัวให้ละเอียด»
แววตาของเวินอวิ๋นเหมียนเปลี่ยนไปฉับพลัน นางมองจวินเฉินอวี้อย่างประหลาดใจ
นางรู้สึกอยู่เสมอว่าจวินเฉินอวี้ล่วงรู้อะไรบางอย่างแล้ว มิฉะนั้นเหตุใดจึงยืนกรานให้คนค้นตัวหนีอวี้เหิง?
สายตาเย็นชาของจวินเฉินอวี้หันมามองเวินอวิ๋นเหมียน ในดวงตาคู่นั้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทว่ากลับทำให้นางรู้สึกใจตึงเครียด
«ก็แค่ให้หัวหน้าหน่วยค้นตัวเท่านั้น กุ้ยเฟยจะตื่นเต้นไปไย หรือหนีอวี้เหิงจะออกมาจากตำหนักไท่เหอจริง ๆ แล้วฉวยสิ่งใดติดมือไป?»
ลำคอของเวินอวิ๋นเหมียนแห้งผาก «ฮ่องเต้ตรัสล้อเล่นแล้ว หนีอวี้เหิงจะฉวยสิ่งใดไปจากตำหนักของฮ่องเต้ได้อย่างไร เขาไม่มีความกล้าเช่นนั้นหรอกเพคะ»
หนีอวี้เหิงสบตากับหัวหน้าหน่วย เมื่อฮ่องเต้อยู่ที่นี่ ต่อให้เขาพูดเก่งเพียงใด ก็ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้ ทำได้เพียงยกมือขึ้นอย่างว่าง่ายให้หัวหน้าหน่วยค้นตัว
หัวหน้าหน่วยค้นตัวหนีอวี้เหิงอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง