“แต่ข้าก็ยังไม่แน่ใจนัก”
เว่ยกุ้ยเหรินเห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายของเวินอวิ๋นเหมียน “หรือเมื่อครู่เจ้าไม่เห็นมือของขันทีน้อยผู้นั้น? เขาเป็นคนของสนมซู!”
“ในวังแห่งนี้ นอกจากนางแล้ว ยังมีผู้ใดเกลียดชังพวกเราสองคนถึงเพียงนี้อีก? นางทนเห็นน้องใหม่ได้รับความโปรดปรานไม่ได้”
เวินอวิ๋นเหมียนมองเว่ยกุ้ยเหริน แววตาพลันลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ทว่านางมิได้กล่าวชี้ชัด เพียงเอ่ยว่า “พวกเรายังไม่มีหลักฐานแน่นหนา จึงกล่าวโทษกุ้ยเฟยไม่ได้ มิฉะนั้นอาจชักไฟเข้าตัว”
เว่ยกุ้ยเหรินพยักหน้า “เรื่องนี้ข้าย่อมรู้ ไปเถิด เข้าไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
เมื่อในใจมีความแค้น เว่ยกุ้ยเหรินก็ไม่รู้สึกทรมานทางกายอีก ความอัดอั้นนี้ค้ำจุนนางไว้ ต่อให้เศร้าเพียงใดก็ไม่อาจปล่อยให้ตนเองจมดิ่งได้
เมื่อเข้าไป ฮองเฮาประทับนั่งอยู่บนที่นั่งสูงแล้ว
ทุกคนถวายคำนับ จากนั้นจึงนั่งลงตามลำดับขั้นของตน
ระหว่างที่ฮองเฮาตรัส เวินอวิ๋นเหมียนจับจ้องสนมซูอยู่ตลอด
เมื่อเห็นสนมซูยังคงมีท่าทีหงุดหงิด ไม่ปรากฏความยินดีที่แผนร้ายสำเร็จแม้แต่น้อย เวินอวิ๋นเหมียนก็ยิ่งประหลาดใจ
หากกุ้ยเฟยเป็นผู้ลงมือจริง นางจะพาขันทีน้อยผู้นั้นมาเดินอวดโฉมอยู่ข้างกายได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีช่องโหว่มากมายเช่นนี้ ไม่เหมือนแผนการของกุ้ยเหรินอวี้
เช่นนั้นแล้ว เรื่องนี้เป็นเพราะกุ้ยเฟยประมาท หรือมีผู้ใดอยู่เบื้องหลังคิดใส่ร้ายกันแน่?
ในวังลึก ยังมีดวงตาอีกคู่หนึ่งจับจ้องพวกนางอยู่หรือ?
ในเวลานั้น ฮองเฮาตรัสขึ้นว่า “วันนี้เรียกน้องหญิงทั้งหลายมา มิใช่มีธุระสำคัญอันใด เพียงแจ้งให้ทราบว่า เมื่อถึงวันขึ้นปีใหม่ในอีกไม่กี่วัน ตามธรรมเนียมที่สืบทอดกันมา ฮ่องเต้จะทรงเริ่มเขียนอักษรอวยพรที่ตำหนักฉงหัว”