อวี้กุ้ยเหรินสีหน้าแข็งค้างเล็กน้อย «หม่อมฉันจะลองหาหนทางอีกครั้ง»
……
เวินอวิ๋นเหมียนกับซูตาอิ้งไปนั่งพักที่ศาลามู่ตาน อวิ๋นเฟยตั้งใจชงชาหยกน้ำค้างวสันต์คำนึงที่ฮ่องเต้เพิ่งประทานให้เมื่อไม่นานมานี้
ซูตาอิ้งยิ้มพลางจิบชา «ชาในตำหนักพี่หญิงรสชาติดียิ่ง»
ที่นางยินดียิ่งกว่าสิ่งใด คือว่านกุ้ยเหรินยอมรับการสวามิภักดิ์ของนาง
สนมที่ไร้ความโปรดปรานอยากได้รับความสนพระทัยจากฮ่องเต้ วิธีที่ดีที่สุดคือเข้าไปใกล้ชิดสนมคนโปรด ไม่แน่ว่าวันใดว่านกุ้ยเหรินอาจแนะนำนางให้ฮ่องเต้รู้จัก
เวินอวิ๋นเหมียนเข้าใจความคิดของซูตาอิ้งดี นี่เป็นเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ มารวมตัวกันเพราะผลประโยชน์และร่วมมือกันจนได้ผลลัพธ์ที่ดี นางยินดีรับไว้
ซูตาอิ้งนั่งอยู่ที่นี่อีกครู่หนึ่งก็เตรียมกลับ เวินอวิ๋นเหมียนกำชับนาง «ข้าจำได้ว่าน้องหญิงร่ายรำระบำอาภรณ์ขนนกได้ จริงหรือไม่?»
ซูตาอิ้งชะงัก «จริงเจ้าค่ะ พี่หญิงทราบได้อย่างไร?»
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มบาง จับมือซูตาอิ้งไว้ «น้องหญิงกลับไปฝึกฝนให้ดี อีกครึ่งเดือนฟ้าอำนวย ดินเป็นใจ ผู้คนพร้อมเพรียง ย่อมมีประโยชน์ยิ่ง ถึงยามนั้นข้าจะช่วยให้น้องหญิงคว้าพระทัยฮ่องเต้»
แก้มของซูตาอิ้งพลันแดงระเรื่อ «พี่หญิงจะให้หม่อมฉันถวายการร่ายรำแด่ฝ่าบาทหรือเจ้าคะ แต่หม่อมฉัน…หม่อมฉันไม่ค่อยกล้า»
«ไม่ใช่การถวายรำ หากเจ้าเชื่อข้า ข้าจะมอบโอกาสให้ และโอกาสนี้จะไม่ใช่เพียงชั่วครู่» เวินอวิ๋นเหมียนมิได้บอกเหตุผลแก่นางทั้งหมด ทว่าซูตาอิ้งก็ยังเชื่อฟัง