ร่างของหนิงฉือจินพลันแข็งทื่อ ทว่าโจวกุ้ยเหรินกลับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ปิดปากปิดจมูกหนิงฉือจินไว้แน่น
หนิงฉือจินดิ้นรนอย่างรุนแรง ส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ แต่โจวกุ้ยเหรินไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ
หลังจากดิ้นรนอยู่นาน เรี่ยวแรงของหนิงฉือจินก็ค่อย ๆ หมดลง สมองพร่ามัวเพราะขาดอากาศหายใจ ก่อนร่างจะอ่อนยวบลงกับพื้น
เมื่อเห็นหนิงฉือจินหยุดดิ้น โจวกุ้ยเหรินก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ ดวงตาฉายแววอำมหิต เอ่ยเสียงเย็นชา “ชีวิตผู้คนมากมายในตระกูลเฉียวของข้า มิใช่มีไว้ให้เจ้าปีนป่ายขึ้นไปเหยียบย่ำ เมื่อเจ้าไร้คุณธรรม ก็อย่ามาตำหนิว่าข้าไร้ความปรานี!”
นอกจากกำจัดตาอิ้งหนิงได้แล้ว ยังช่วยให้หนทางในวังของน้องสาวราบรื่นขึ้นด้วย
หนิงฉือจินได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจากฮ่องเต้ถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีสิ่งที่เหนือกว่าผู้อื่น
ก่อนหน้านี้นางถามท่านลุงใหญ่แล้ว ท่านลุงใหญ่บอกว่าคนที่ฮ่องเต้รักที่สุดคือพระสนมหนิง และหนิงฉือจินก็เป็นพี่สาวของพระสนมหนิงพอดี
ด้วยฐานะนี้ หากหนิงฉือจินมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง ย่อมเหยียบย่ำน้องสาวของนางขึ้นไปได้แน่
เพราะฉะนั้นวันนี้นางจึงต้องกำจัดหนิงฉือจินเพื่ออาหยิง
มือของหนิงฉือจินที่พยายามผลักโจวกุ้ยเหรินค่อย ๆ อ่อนแรงลง จนกระทั่งไม่ขยับเขยื้อนอีก โจวกุ้ยเหรินจึงสะบัดมือออกอย่างฉับพลัน
นางยื่นข้อมือที่แข็งเกร็งเข้าไปใกล้จมูกของหนิงฉือจิน
ไม่มีลมหายใจแล้ว…
ใบหน้าของโจวกุ้ยเหรินซีดเขียว
แม้นางจะเคยทำร้ายผู้คนในวังมามิน้อย แต่โดยมากก็ให้คนใต้บังคับบัญชาลงมือ นี่เป็นครั้งแรกที่นางฆ่าคนด้วยมือตนเอง ทั้งยังทำให้คนเป็นขาดใจตาย
เมื่อเห็นหนิงฉือจินสิ้นใจแล้ว โจวกุ้ยเหรินก็รีบผลักร่างออกไป นางฝืนลุกขึ้นยืน ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ