ท่ามกลางราตรี เวินอวิ๋นเหมียนลืมตาขึ้น
บำรุงร่างกายให้แข็งแรง จากนั้นเมื่อคำนวณตามจำนวนครั้งที่นางได้รับความโปรดปราน ก็คงตั้งครรภ์ได้
ชาติที่แล้ว เพียงเพื่อให้กำเนิดบุตร นางก็แทบเอาชีวิตเข้าแลก ความเจ็บปวดจากการคลอดและความเย็นชาของจักรพรรดิฝังลึกในใจ นางไม่ปรารถนาจะเดินซ้ำรอยเดิม
แต่หากถึงขั้นจำเป็นต้องช่วงชิงตำแหน่ง การตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
อย่างไรเสีย การมีบุตรเท่านั้นจึงเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้นางกุมอำนาจของราชสำนักได้อย่างแท้จริง
เวินอวิ๋นเหมียนโอบเอวสอบแน่นกระชับของจวินเฉินอวี้ไว้ แล้วถูไถแผงอกเปลือยของเขาแผ่วเบา กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของกำยานมังกรยังคงกรุ่นอยู่บนกายเขา “ขอบพระทัยฮ่องเต้~”
……
แม้ศาลามู่ตานจะอบอวลด้วยความอ่อนโยนตลอดคืน แต่ตำหนักเซียงอวิ๋นกลับมิได้เป็นเช่นนั้น
เว่ยกุ้ยเหรินนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด “ฮ่องเต้เสด็จไปศาลามู่ตานอีกแล้วหรือ?”
นางกำนัลลู่จู๋นิ่งเงียบ ก่อนตอบรับ “เพคะ”
เว่ยกุ้ยเหรินมีน้ำตาคลอเบ้า หัวเราะเยาะออกมา “ข้าถูกคนวางแผนทำร้ายจนร่างกายทรุดโทรม ล้มป่วยนอนอยู่บนเตียง ฮ่องเต้ประทานของกำนัลมาเพียงเล็กน้อยเพื่อปลอบใจเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่เคยให้อะไรข้าเลย ถึงขั้นไม่ยอมเสด็จมาเยี่ยมแม้แต่ครั้งเดียว!”
“แต่ว่านกุ้ยเหรินเป็นเพียงตกใจจนหมดสติเท่านั้น ฮ่องเต้ก็ทรงอุ้มนางกลับไป ทั้งยังให้นางพักอยู่ตำหนักเฉาหยาง เมื่อคืนก็เสด็จไปเยี่ยม แล้วยังค้างคืนที่ศาลามู่ตานอีก……”
“ช่างปฏิบัติต่อกันราวฟ้ากับดิน” นางยิ้มขื่นอย่างอ่อนแรง