เป็นดังคาด เมื่อทุกคนเห็นที่นั่งของเวินอวิ๋นเหมียน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ตำหนักบนทะเลสาบชิงโจวสร้างผังแตกต่างจากตำหนักทั่วไป ที่นั่งของหวงกุ้ยเฟยจึงเยื้องออกไปเล็กน้อย หากเดินตรงมาจากด้านหน้า ก็ดูคล้ายตำแหน่งของเหล่าสนมแถวที่สอง
อีกทั้งหวงกุ้ยเฟยยังมีน้อยครั้งนักที่ได้ใช้สิ่งของต่าง ๆ ทำให้เฟยผินหลายคนไม่คุ้นเคยกับของที่จัดเตรียมไว้สำหรับหวงกุ้ยเฟย
หากเป็นผู้อื่น คงนั่งลงไปอย่างงุนงงแล้ว
แต่เวินอวิ๋นเหมียนคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ยิ่งกว่าสิ่งใด
เมื่อบรรดานางกำนัลและขันทีเข้ามาหานางด้วยท่าทีนอบน้อม ก้มศีรษะประคองเอวพานางไปยังที่นั่ง ภาพนั้นในสายตาไทเฮาก็คล้ายสนมปีศาจผู้ได้รับความโปรดปรานจนไม่เห็นฮองเฮาอยู่ในสายตา ไร้ซึ่งลำดับสูงต่ำ
ฮองเฮามองเวินอวิ๋นเหมียนพร้อมรอยยิ้ม ส่วนไทเฮาก็ทอดพระเนตรมาทางนี้ในเวลาเดียวกัน
ทุกคนต่างนั่งประจำที่แล้ว เวินอวิ๋นเหมียนจึงยิ่งเป็นจุดสนใจ
ขณะที่ขันทีจงใจแสดงความเคารพต่อเวินอวิ๋นเหมียน นางก็ยกมือขึ้นฟาดฉาดลงบนใบหน้าของเขา
ทุกคนต่างตกตะลึง
ไทเฮาหรี่พระเนตรอย่างเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่พอพระทัยเวินอวิ๋นเหมียนอย่างยิ่ง
แต่เวินอวิ๋นเหมียนกลับเอ่ยถามขันทีน้อยด้วยความโกรธว่า «ฮองเฮาทรงดูแลกิจการทั้งหกตำหนัก มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่ทรงรู้ว่าสิ่งใดควรใช้ในตำแหน่งหวงกุ้ยเฟย เจ้ายังเป็นคนที่ฮองเฮาส่งมาจัดงานเลี้ยงในตำหนัก แต่กลับพาข้ามายังที่นั่งของหวงกุ้ยเฟย»
«หากผู้ใดไม่รู้ คงนึกว่าฮองเฮาทรงสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้โดยเจตนา กล้าทำลายพระเกียรติของฮองเฮา บอกมา เจ้าคิดการใดอยู่!»
เปลือกตาของฮองเฮากระตุกวูบ รอยยิ้มบนพระพักตร์เลือนหายไป