งานเลี้ยงในวังครานี้ เวินอวิ๋นเหมียนมีจวินเฉินอวี้คอยหนุนหลัง จึงกินได้อย่างเอร็ดอร่อย
เมื่อพิธีเลี้ยงในวังสิ้นสุดลง เสียนเฟยซึ่งกำลังตั้งครรภ์ก็เดินมาหาจวินเฉินอวี้ จวินเฉินอวี้เพิ่งได้เป็นบิดา ย่อมยินดีเป็นธรรมดา
เดิมทีเขาตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนเสียนเฟย ทว่าเขากลับมองไปทางเวินอวิ๋นเหมียนก่อน
เวินอวิ๋นเหมียนยกมุมปาก รอยยิ้มอ่อนโยนอย่างยิ่ง จวินเฉินอวี้จึงวางใจ
“เสียนเฟยลำบากเพราะตั้งครรภ์ เราไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเจ้าสักหน่อย”
เสียนเฟยปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก ยามนี้นางกล้าให้คนในวังล่วงรู้เรื่องตั้งครรภ์ ก็เพราะอีกไม่กี่วันก็จะคลอดแล้ว ต่อให้คนเหล่านั้นคิดลงมือก็ไม่มีโอกาส
ยิ่งไปกว่านั้น หมอหลวงยังกล่าวว่าทารกในครรภ์ของนางต้องเป็นเด็กชาย นางคิดว่าตนใกล้จะคลอดองค์ชายองค์โตแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องระมัดระวังถึงเพียงนั้นอีก
จวินเฉินอวี้พาเสียนเฟยไปยังริมทะเลสาบด้านหลัง ร่มไม้บดบังแสง เงาใบไม้ทอดทับซ้อนกัน อากาศจึงเย็นสบาย
ท่านกงกงลู่กับองครักษ์หน้าเบื้องพระโขนเดินตามมาอย่างไม่เร่งร้อน
ใบหน้าเสียนเฟยในยามนี้เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนของว่าที่มารดา จวินเฉินอวี้มองนาง พลันนึกขึ้นมาว่า หากวันหนึ่งในครรภ์ของแงม่วนมีลูก นางจะอ่อนโยนเช่นนี้หรือไม่?
……
ขณะเดียวกัน ภายในตำหนักโยวจวี สนมซูนั่งอยู่ข้างโต๊ะด้วยสีหน้าเย็นเยียบ นางไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตนจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
สิ่งที่นางแค้นเคืองที่สุดไม่ใช่ความครึกครื้นในตำหนักประพาส หากแต่เป็นเรื่องที่เสียนเฟยตั้งครรภ์มาตั้งแต่แรกแล้ว!