เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ก่อนหันไปหยิบขนมบนโต๊ะส่งให้หญิงผู้นั้น
ดวงตาของหญิงผู้นั้นเป็นประกาย นางรีบรับไปกินทันที
“ลองอีกครั้งสิ ดูว่านางจะยอมให้จับชีพจรหรือไม่”
หนีอวี้เหิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนลองจับชีพจรที่ข้อมือนางอีกครั้ง คราวนี้นางไม่ส่งเสียงและไม่ขัดขืนแล้ว
หลังจับชีพจรเสร็จ เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนก็ถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง รักษาอาการเสียสติของนางได้หรือไม่”
หนีอวี้เหิงลองใช้วิธีอื่นอีกสองสามอย่าง ก่อนกล่าวว่า “นางไม่ได้ป่วย ร่างกายแข็งแรงดี เพียงแต่จิตใจได้รับความกระทบกระเทือน ทว่าเจ้าไม่ต้องกังวล ให้เวลาข้าราวสิบวัน ข้าจะลองใช้การฝังเข็มดูว่าจะช่วยให้นางมีสติขึ้นบ้างได้หรือไม่”
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนพยักหน้า “ได้ ข้าเชื่อใจเจ้า”
พวกเขาเป็นสหายร่วมงานกันมาหลายปีในชาติก่อน เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนจึงเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของหนีอวี้เหิงยิ่งนัก
แต่ถึงจะเชื่อใจกัน ก็ยังต้องแสดงน้ำใจให้สมควร
ป๋อจงรีบนำทองคำที่เตรียมไว้ออกมา เขาได้ยินซื่อจื่อบอกว่าใต้เท้าหมีรับแต่ทอง ไม่รับเงิน หากให้เงินไม่ถึงคราวหน้าอาจเชิญตัวมาไม่ได้อีก
“ใต้เท้าโปรดรับไว้เถิด”
หนีอวี้เหิงยิ้มจนหุบปากแทบไม่ลง “ยินดีรับไว้ ยินดีรับไว้”
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนกล่าวว่า “เรื่องนี้สำคัญยิ่ง หวังว่าท่านจะช่วยจัดการให้เร็วที่สุด ไม่ว่าเท่าใดก็ไม่เป็นปัญหา”
“ข้าทราบแล้ว” หนีอวี้เหิงเก็บทองคำไว้ “เหนียงเหนียงสั่งความข้าไว้แล้ว รายละเอียดข้าก็พอรู้คร่าว ๆ ท่านวางใจ ข้าจะทำให้เต็มกำลัง อีกอย่าง เมื่อข้าออกจากวังไปพักที่จวนท่าน จะมีหมอหลวงหลิวไปตรวจชีพจรให้เหนียงเหนียง เขาเป็นคนที่ข้าสั่งสอนมา ถึงยามนั้นก็ให้เขาช่วยส่งจดหมายเข้าวังแทนข้าได้”
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนขมวดคิ้ว “ประจวบเหมาะพอดี ท่านช่วยส่งจดหมายเข้าไปให้ข้าสักฉบับได้หรือไม่”