หนิงซวงเสวี่ยไปพบจวินอวิ๋นโจวในยามค่ำ
ช่วงนี้จวินอวิ๋นโจวอยู่ในวังมาตลอด แม้แต่จวนอ๋องก็ไม่ได้กลับไป
เมื่อได้ยินว่าหนิงซวงเสวี่ยต้องการพบ เขาจึงมาหานาง
「มาหาเปิ่นหวังด้วยเรื่องใด」
หนิงซวงเสวี่ยมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่จึงเอ่ยถามว่า 「อวิ๋นโจว เจ้าอยากให้กุ้ยเฟยตายหรือไม่」
จวินอวิ๋นโจวขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบนิสัยไร้กฎเกณฑ์ของหนิงซวงเสวี่ย ที่มักเรียกชื่อเขาตรง ๆ เช่นนี้
ทว่าเรื่องนี้ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
「เจ้าหมายความว่าอย่างไร」
หนิงซวงเสวี่ยยกมุมปาก 「ช่วยข้าสักเรื่อง ข้าจะทำให้เฉินอวี้เดือดดาลจนสังหารเวินอวิ๋นเหมียนได้ อีกทั้งเมื่อมีเจ้าช่วย เวินอวิ๋นเหมียนย่อมสืบหาไม่พบ ต่อให้นางระแวดระวังก็ไม่ทันการณ์」
จวินอวิ๋นโจวนึกถึงสภาพของฮ่องเต้ในช่วงสองวันนี้ ทุกคืนล้วนประทับค้างที่ตำหนักเหยาหวา
หลังฉินเจาก่อกบฏ เมื่อฮ่องเต้คืนดีกับกุ้ยเฟยแล้ว ทั้งคนก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
เขาไม่ชอบเห็นฮ่องเต้เป็นเช่นนี้!
ไม่มีสตรีคนใดคู่ควรกับความรักของฮ่องเต้ทั้งสิ้น!
「ว่ามา」
เมื่อได้รับอนุญาต หนิงซวงเสวี่ยก็มั่นใจขึ้น นางก้าวเข้าไปใกล้จวินอวิ๋นโจวสองสามก้าว แล้วเล่าแผนการทั้งหมดให้ฟัง
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าจวินอวิ๋นโจวพลันแปรเปลี่ยน 「ไม่ได้ จะเอาทหารเทียนเฉามาล้อเล่นได้อย่างไร!」
「แต่หากสังหารกุ้ยเฟยแล้ว ฮ่องเต้ก็จะไม่มีสตรีคนโปรดอีก」 คำพูดของหนิงซวงเสวี่ยทำให้จวินอวิ๋นโจวหวั่นไหวอย่างสิ้นเชิง
เขาเลิกคิ้ว 「แล้วเจ้าเล่า」
หนิงซวงเสวี่ยยิ้มน้อย ๆ จงใจลดค่าตนเอง 「ดูข้าในยามนี้สิ จะเทียบกับกุ้ยเฟยได้หรือ」