ภายในตำหนักเหยาหวา
เจ้าตัวน้อยทั้งสองอายุได้สามเดือนแล้ว บัดนี้นอนน้อยลง ทว่ากลับชอบลืมตากลมโตมองสิ่งรอบตัวอยู่เสมอ บางครั้งก็เอานิ้วมือเล็ก ๆ เข้าปากแล้วดูดแทะ
จ้านหัวมักดูดมือน้อย ๆ ของตน โดยยื่นนิ้วป้อม ๆ เข้าปากแล้วดูดเบา ๆ
ส่วนฉงอินกลับตรงกันข้าม
เขาจะยัดกำปั้นน้อย ๆ อวบอูมเข้าปากทั้งกำ ส่งเสียงอืออาไม่หยุด
เพียงแม่นมดึงกำปั้นออกมา เขาก็แผดเสียงร้องไห้ทันที
เสียงร้องแหลมเล็กของเขาดังก้องราวกับผีร้องหมาป่าหอนทุกครา จนจ้านหัวตกใจน้ำตาคลอ ปากน้อยเบะคว่ำ มองเวินอวิ๋นเหมียนด้วยท่าทางน่าสงสาร
เวินอวิ๋นเหมียนเห็นแล้วก็ปวดใจ รีบอุ้มองค์หญิงน้อยหอมกรุ่นนุ่มนิ่มขึ้นมาปลอบ
ฉงอินกลับสงบนิ่ง ไม่ว่าภายนอกจะมีเสียงใด เขาก็ไม่สนใจ ยังคงดูดกำปั้นของตนต่อไป
อวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยต้องวนเวียนอยู่รอบตัวเจ้าตัวน้อยทั้งสองทุกวัน มองเท่าไรก็ไม่รู้เบื่อ