นางกำนัลหลายคนสะดุ้งตกใจ ครั้นเห็นว่าเป็นท่านกงกงลู่ ด้านหลังยังมีราชรถของฮ่องเต้ ต่างก็รีบคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นงันงก
“ถวายบังคมฮ่องเต้...”
สีพระพักตร์ของจวินเฉินอวี้มืดครึ้ม ทั่วร่างแผ่แรงกดดันเย็นเยียบถึงขีดสุด
“ข่าวลือเหล่านี้ พวกเจ้าได้ยินมาจากที่ใด”
นางกำนัลที่เป็นหัวหน้าหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก “บ่าว...บ่าวได้ยินขันทีน้อยที่เดินผ่านพูดกันระหว่างทำงาน พวกเขาบอกว่า ติ้งชินอ๋องหมายปองกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเพคะ”
ท่านกงกงลู่ช่ำชองในการสังเกตสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบยกมือใช้แส้ปัดนางกำนัลที่อยู่ด้านหน้า
“คนโง่เขลา ใครอนุญาตให้พวกเจ้าพล่อยปากพูดจาเหลวไหล! หากยังกล้าแพร่ข่าวลือไร้มูลเช่นนี้ออกไปอีก ก็จงอย่าหวังจะรักษาหัวไว้บนบ่า”
นางกำนัลทั้งหลายตกใจจนโขกศีรษะไม่หยุด “บ่าวไม่กล้าพูดเหลวไหลอีกแล้วเพคะ”
ท่านกงกงลู่รีบถามเสียงเบา “ฮ่องเต้ จะทรงจัดการนางกำนัลเหล่านี้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”