แววตาของเวินอวิ๋นเหมียนไหววูบ ขณะจับจ้องจวินเฉินอวี้ ในใจกลับครุ่นคิดอย่างรวดเร็วว่าควรกล่าวเช่นไร
นางไม่คิดว่าจวินเฉินอวี้จะเดาได้รวดเร็วเพียงนี้ว่านางช่วยฉินเจา
นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าจวินเฉินอวี้เข้าใจนางถึงเพียงนี้
แต่เวินอวิ๋นเหมียนจะยอมรับในยามนี้ได้อย่างไร นางเม้มริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงน “หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าฮ่องเต้หมายถึงสิ่งใด”
จวินเฉินอวี้หาใช่ผู้ที่หลอกลวงได้ง่าย เขายื่นมือกระชากนางเข้ามาในอ้อมแขนทันที
ร่างอ่อนนุ่มของเวินอวิ๋นเหมียนนั่งอยู่บนตักเขา มือของเขาออกแรงหนักขึ้น กอบกุมเอวคอดของนางไว้ “เจ้ากำลังหลอกเรา”
เวินอวิ๋นเหมียนชะงักงัน ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย ทว่านางปกปิดอาการได้เป็นอย่างดี
ชั่วพริบตาถัดมา จวินเฉินอวี้ก็อุ้มนางขึ้น นางถูกวางลงบนโต๊ะทรงอักษร ร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมามองจากเบื้องบน “เวินอวิ๋นเหมียน เจ้าเป็นคนของผู้ใด ในใจเจ้ารู้ดีหรือไม่”