คนของฮองเฮาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แม่นมหงนำคนตรงไปยังตำหนักด้านหลังซึ่งใช้กักตัวเล่อตาอิ้ง
เว่ยกุ้ยเหรินลงมือช่วยเหลือด้วยตนเอง ไม่แสดงท่าทีปัดความรับผิดชอบแม้แต่น้อย
เวินอวิ๋นเหมียนเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา จึงเข้าใจว่าฮองเฮาไม่เพียงอาศัยหลานสาวของตนกดข่มสนมซูเท่านั้น แต่ยังคิดจะทอดทิ้งนาง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด
ไม่นาน กงกงคังจากตำหนักของฮองเฮาก็รีบเดินเข้ามา «กราบทูลฮองเฮา พบเล่อตาอิ้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ!»
บ่าของฮองเฮาผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดีเหลือเกิน ดูท่าเรื่องนี้จะสำเร็จแล้ว
แม้ในใจนางจะยินดี ทว่าภายนอกกลับแสดงสีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง «รีบพาตัวออกมา เด็กในครรภ์ของเล่อตาอิ้งต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด»
«พ่ะย่ะค่ะ!»
เว่ยกุ้ยเหรินประคองเล่อตาอิ้งออกมาจากตำหนักด้านหลัง
เวินเล่อเยียนอ่อนแรงอย่างยิ่ง ท้องนูนขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีดราวหิมะ น้ำหนักทั้งร่างเอนทับอยู่บนตัวเว่ยกุ้ยเหริน
เมื่อเวินอวิ๋นเหมียนเห็นเวินเล่อเยียนในสภาพนี้ ใจก็รู้สึกหลากหลายปนเปกัน
ยิ่งเมื่อสบตากับเวินอวิ๋นเหมียน รูม่านตาของเวินเล่อเยียนก็หดวูบ ที่แท้ตลอดช่วงเวลาที่นางถูกกักขัง เวินอวิ๋นเหมียนกลับใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์ถึงเพียงนี้…
ครั้นเข้าวังมาใหม่ ๆ เวินเล่อเยียนเคยเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยาน คนทั้งตระกูลต่างฝากความหวังไว้กับนาง ทว่าบัดนี้กลับถูกสนมซูทรมานจนไม่ต่างจากหญิงอาฆาตที่ถูกกักขังมานานปี
นางไม่ยินยอม!
เวินอวิ๋นเหมียนละสายตากลับมาอย่างเย็นชา แม้จะทอดถอนใจกับชะตาของเวินเล่อเยียน ทว่านางไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่าที่เวินเล่อเยียนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ล้วนเป็นผลจากการกระทำของตนเอง
จนถึงบัดนี้ นางคงยังไม่ยอมตาสว่าง
ฉินกุ้ยเหรินเห็นเวินอวิ๋นเหมียนเฝ้าดูสถานการณ์อย่างสงบ จึงไม่ได้เอ่ยปากเช่นกัน
เว่ยกุ้ยเหรินประคองเวินเล่อเยียนอย่างห่วงใย เดินมาหยุดตรงหน้าฮองเฮา แววตาเต็มไปด้วยความกล่าวโทษสนมซู «ฮองเฮาเหนียงเหนียง โปรดทอดพระเนตรเถิดว่าเล่อตาอิ้งถูกทรมานจนเป็นเช่นไร เมื่อครู่ตอนที่หม่อมฉันพบ นางนอนอยู่บนเตียง ร่างกายมีเข็มเงินปักอยู่เต็มไปหมด ช่างน่าสงสารยิ่งนัก»