เมื่อเห็นฮองเฮาเสด็จมา ทุกคนต่างถวายคำนับ «ถวายพระพรฮองเฮาเหนียงเหนียง»
ฮองเฮาหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าภายนอกอ่อนโยน «ข้าได้ยินว่าตำหนักเหยียนซีเกิดเรื่อง จึงรีบมาที่นี่โดยเฉพาะ ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น»
กงกงจางกำลังจะตอบ ประตูตำหนักชั้นในของตำหนักเหยียนซีก็เปิดออกจากด้านใน
ท่ามกลางแสงโคมสว่างไสว สนมซูเดินออกมาจากด้านใน
คืนนี้เครื่องแต่งกายของสนมซูแตกต่างจากทุกวันอย่างที่หาได้ยาก
วันนี้นางสวมชุดเรียบง่าย เครื่องประดับมุกอันล้ำค่าที่มักสวมเป็นประจำก็ถอดออกหมด คืนนี้เพียงเกล้าผมเป็นมวยอย่างง่าย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา
«อ้าว นี่เกิดอะไรขึ้น ถึงกับต้องรบกวนให้ฮองเฮาเหนียงเหนียงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง»
ฮองเฮายังคงอดทนได้ ใบหน้าโอ่อ่างดงามไม่เผยอารมณ์แม้แต่น้อย
นางปรายตามองเว่ยกุ้ยเหริน «เมื่อครู่เว่ยกุ้ยเหรินเป็นผู้เชิญข้ามา เช่นนั้นก็จงอธิบายให้กุ้ยเฟยฟังให้ดี»
ทันทีที่เห็นสนมซูออกมา แววตาของเว่ยกุ้ยเหรินก็เย็นเยียบลง ครั้นได้รับความเห็นชอบจากฮองเฮาแล้ว นางก็เดินออกไปข้างหน้าในทันที
«หม่อมฉันถวายคำนับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ที่หม่อมฉันมารบกวนเหนียงเหนียงในยามดึกวันนี้ ก็เพราะทราบว่าเหนียงเหนียงก่อความวุ่นวายในวังหลัง ทำร้ายเหล่าสนม จึงเชิญฮองเฮาเหนียงเหนียงมาเป็นประธานคืนความเป็นธรรม!»
เว่ยกุ้ยเหรินเป็นคนตรงเกินไป ไม่คิดอ้อมค้อมแม้แต่น้อย จึงกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมา
ชั่วขณะนั้น คนทั้งตำหนักเหยียนซีต่างมองเว่ยกุ้ยเหรินราวกับคมมีด
ทว่าเว่ยกุ้ยเหรินกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าตนได้รวบรวมความเกลียดชังและความโกรธแค้นทั้งหมดมาไว้กับตัวแล้ว