ยามบ่าย กงกงหมิงกลับมาจากเย่ถิง
คราวก่อนสนมฉุนถูกปลดแล้วส่งไปตำหนักเย็น ภายหลังเย่ถิงขาดคน จึงถูกส่งไปทำงานใช้แรง
ที่แห่งนี้รับผิดชอบงานสกปรกงานหนักทุกอย่างในวังหลัง รวมถึงเรื่องจิปาถะต่าง ๆ
“นายหญิงน้อย ข่าวส่งไปถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เวินอวิ๋นเหมียนฟังรายงานของกงกงหมิงอยู่ในห้องอุ่น นางยกมุมปากขึ้น “รู้แล้ว”
เวินอวิ๋นเหมียนจัดแจงเสื้อผ้า เตรียมไปถวายคำนับฮองเฮา ในเมื่อฮองเฮาประชวร ก็ถึงเวลาไป “เยี่ยมเยียน” เสียที
อวิ๋นเฟยช่วยคลุมเสื้อคลุมให้นาง ระหว่างเดินออกไปก็ประคองเวินอวิ๋นเหมียน “นายหญิงน้อย ฤดูหนาวปีก่อนแม้หิมะจะตก แต่ก็ไม่หนาวเย็นถึงเพียงนี้ หิมะบนพื้นถึงกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง ระวังยามเดินด้วยเพคะ”
เวินอวิ๋นเหมียนมองน้ำแข็งบนพื้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย โอกาสที่นางมอบให้ซูตาอิ้งใกล้มาถึงแล้ว
“ไม่เป็นไร”
ทั้งสองเดินผ่านสวนหลวง ลมหนาวเสียดกระดูกพัดปะทะใบหน้า
อวิ๋นเฟยดึงเสื้อคลุมให้นางกระชับขึ้นอย่างเอาใจใส่ “นายหญิงน้อย ลมแรงยิ่งนัก พวกเรารีบเดินกันเถิด จะได้ไม่เจ็บไข้เพคะ”
เวินอวิ๋นเหมียนขานรับอย่างอ่อนโยน คาดไม่ถึงว่าจะพบสนมฮุ่ยกับเฉินกุ้ยเหรินและคนอื่น ๆ เดินมาทางนี้พอดี
มาพบพวกนางในสวนหลวงเช่นนี้ ช่าง...
เวินอวิ๋นเหมียนไม่อยากปะทะกับสนมฮุ่ยซึ่งหน้า จึงคำนับอย่างว่าง่ายแล้วเตรียมจากไป
คาดไม่ถึงว่าเฉินกุ้ยเหรินจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน “พระสนมฮุ่ย ดูสิ ว่านกุ้ยเหรินสวมอาภรณ์คล้ายกับพระองค์ยิ่งนัก”
ฮุ่ยฉางจ้ายเอ่ยอย่างประหลาดใจ “คล้ายกันที่ไหนกัน นี่เหมือนกันทุกประการชัด ๆ”
สนมฮุ่ยทอดสายตามองไป ที่แท้กระโปรงเสื้อด้านในของเวินอวิ๋นเหมียนก็เป็นสีเขียวอ่อน ลวดลายบนนั้นไม่ต่างกันแม้แต่น้อย