เวินอวิ๋นเหมียนจับจ้องกล่องใบนั้น แต่ก็สังเกตเห็นว่าบริเวณโดยรอบตำหนักเฉาหยางดูผิดแผกไป
หากนางไม่ตอบรับ เกรงว่าอาจถูกกักขังอยู่ที่นี่
เมื่อเห็นนางนิ่งงันไม่ยอมตัดสินใจ ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้ก็หรี่ลงเล็กน้อย ขณะที่กล่องกำลังจะหลุดจากมือเขา เวินอวิ๋นเหมียนรีบยื่นมือไปรับไว้
“ได้ หม่อมฉันยินดี”
เวินอวิ๋นเหมียนกำลังเสี่ยงเดิมพัน และแสร้งทำท่าทีเช่นนี้
นางต้องกุมอำนาจไว้ในมือตนเอง
จวินเฉินอวี้ต้องการคำตอบเช่นนี้ นางก็จะมอบคำตอบให้เขา
นางจะปล่อยให้เขาสงสัยอีกไม่ได้
มิฉะนั้น หลายเรื่องคงดำเนินไปอย่างยากลำบาก
จวินเฉินอวี้จับจ้องนางด้วยดวงตาลุ่มลึก “เจ้าจะฆ่าเขาจริงหรือ?”
เวินอวิ๋นเหมียนมองจวินเฉินอวี้อย่างจริงจัง แววตาเปี่ยมด้วยความแน่วแน่ “แม้หม่อมฉันจะรู้ว่าติ้งชินอ๋องดุร้ายเหี้ยมโหด เรื่องนี้คงทำได้ไม่ง่าย แต่หม่อมฉันก็ยินดี เพราะหม่อมฉันเข้าใจดีว่าตนเป็นคนของฮ่องเต้ ต่อให้ต้องสละชีวิตเพื่อฮ่องเต้ หม่อมฉันก็ไม่เสียดาย”
จวินเฉินอวี้จ้องนาง นิ้วมือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดค่อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าของนาง “เจ้าว่าง่ายยิ่งนัก”
เขารับกล่องมา “แต่เขาไม่มีทางกินยาพิษหรอก เราก็ไม่คิดจะทำให้เจ้าลำบากใจ”
ขณะที่จวินเฉินอวี้กำลังจะโยนกล่องทิ้ง เวินอวิ๋นเหมียนก็โอบกอดเขาไว้
“ฮ่องเต้ทรงเชื่อหม่อมฉันได้หรือไม่ เพียงพระองค์กุมชะตารุ่งโรจน์หรือเสื่อมถอยของหม่อมฉันไว้ในพระหัตถ์ หม่อมฉันก็ไม่มีวันทรยศพระองค์”
เวินอวิ๋นเหมียนกอดเขาไว้ แววตาเย็นชา ทว่าความจริงแล้วจวินเฉินอวี้ไม่เข้าใจนางเลย
นางต้องช่วยฉินเจาให้รอดชีวิต แต่นางไม่มีทางเปลี่ยนใจ และยิ่งไม่มีทางทำเรื่องทรยศเทียนเฉา
เทียนเฉาคือแผ่นดินบ้านเกิด เป็นสถานที่ที่หล่อเลี้ยงนางในชาติก่อน และเป็นที่พำนักของราษฎรผู้เคารพนับถือนาง นางจะปล่อยให้ราษฎรตกอยู่ในภาวะวิกฤตโดยไม่ใส่ใจได้อย่างไร